Uzasadnienie
W piśmie z dnia 22 lutego 2011 r. skarżąca spółka (w odrębnym piśmie) wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wskazała, iż powodem uchybienia terminowi do jej wniesienia było zaniedbanie ze strony pełnomocnika w osobie radcy prawnego.
Zarządzeniem przewodniczącego wezwano stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie skargi.
W zakreślonym terminie, pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r. spółka złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące styczeń 2007 i styczeń 2008 roku, tym samym uzupełniając brak formalny.
Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wobec doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji w dniu 7 grudnia 2010 r. (k. 86 akt adm.), termin do złożenia skargi upłynął w dniu 6 stycznia 2011 r. (tj. w czwartek). Tak więc skarżąca nadając skargę w placówce pocztowej w dniu 23 lutego 2011 r. (k. 16 akt sądowych) uchybiła terminowi do jej wniesienia.
Z kolei przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia przywrócenie terminu. Jednakże wniosek taki musi spełniać określone przepisami warunki. W myśl art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jednakże, aby wniosek mógł zostać uwzględniony, powołane powyższej przesłanki przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie.
Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (por. np. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209).
Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności (B. Dauter, op.cit., s. 210 i tamże powoływane orzecznictwo sądów administracyjnych).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Podnoszone przez skarżącą spółkę błędy w działaniu pełnomocnika nie mogą stanowić okoliczności wyłączających jej winę. Jest on bowiem jako fachowy pełnomocnik zobowiązany do zachowania szczególnej staranności w toku wykonywanych przez siebie czynności.
Tak więc należało uznać, że przedstawione we wniosku okoliczności niedostatecznie uprawdopodobniają, iż do uchybienia terminu do złożenia skargi doszło bez winy strony skarżącej. Nie ulega wątpliwości, iż działanie i zaniechanie pełnomocnika powoduje bezpośrednie skutki dla reprezentowanego, zaś uchybienie terminowi przez pełnomocnika procesowego strony obciąża stronę (postanowienie WSA w Bydgoszczy, II SAB/Bd 45/09, NSA z dnia 11 maja 2011 r., I OZ 324/11, NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., I OZ 283/11, www.nsa.gov.pl).
Uwzględniając przytoczoną argumentację Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.