Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] marca 2005 roku, wydaną w sprawie nr [...], na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz..U. Nr 142, poz. 159 z 2001 r.), art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm. z 2001 r.)§1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) oraz art. 17 pkt 1, art. 157 § 1 i 3 kpa, po rozpoznaniu wniosku A.S. o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. Nr [...] z dnia [...].05.1995 roku orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w W., oznaczonej działką [...], odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu wskazano, że po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 1995 roku orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych nr [...],[...] i [...], położonych na terenie miasta W., uczestnik postępowania M.B. (współwłaściciel działki nr [...]) złożył oświadczenie, że nie zgadza się z zatwierdzonym przebiegiem granic i wniósł o ponowne administracyjne rozpatrzenie sprawy, natomiast uczestnicy D. N. i H.Ł. (współwłaściciele działki nr [...]) zażądali przekazania sprawy do sądu, stosowanie do art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne. Mając powyższe na uwadze Kierownik Urzędu Rejonowego w W. przekazał sprawę o ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami do Sądu Rejonowego w W. Tym samym decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego straciła moc wiążącą w zakresie przekazanym do rozstrzygnięcia przez Sąd.
Wobec tego, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] maja 1995 roku nie ma mocy obowiązującej. Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie, stwierdzenia jej nieważności.
A.S. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Rozpoznając przedmiotową sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2005 roku, wydaną w sprawie nr [...], na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz..U. Nr 142, poz. 159 z 2001 r.), art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm. z 2001 r.)§1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) oraz art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu, podobnie jak w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2005 roku, nr [...], wskazało, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w stosunku do decyzji, która nie ma mocy wiążącej.
A.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazując, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. o rozgraniczeniu wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nie otrzymał wezwania od geodety do stawienia się na gruncie w dniu [...].04.1995 roku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Przy czym, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. organ orzeka o niedopuszczalności z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja wydana na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. jest wynikiem oceny zdolności do działania w sprawie osoby wnoszącej podanie, legitymacji strony, wykazania tego, że nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004).
W skardze wniesionej do Sądu skarżący podnosił wyłącznie istniejące, jego zdaniem, rażące naruszenie prawa, polegające na braku wezwania od geodety do stawienia się na gruncie w dniu [...].04.1995 roku i wydaniu decyzji w przedmiocie rozgraniczenia.
Pełnomocnik skarżącego, na rozprawie przed sądem, powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1971 roku, wydane w sprawie SN III CRN 470/70, LEX nr 6876 wskazał, że decyzja administracyjna dotycząca rozgraniczenia pozostaje w obrocie i może podlegać stwierdzeniu nieważności.
Pozostaje poza sporem, iż na skutek żądania uczestników postępowania rozgraniczeniowego, jakie toczyło się przed Kierownikiem Urzędu Rejonowego, sprawa o ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami została w całości przekazana do Sądu Rejonowego w W. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych (k.31) postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 17 grudnia 1999 roku, wydanego w sprawie o sygnaturze I Ns 166/99, Sąd ten dokonał rozgraniczenia działek nr [...],[...] i [...] obręb ewidencyjny W. Wskazane wyżej postanowienie uprawomocniło się [...] lipca 2000 roku.
Nie ulega zatem wątpliwości, że słusznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w przedmiotowej sprawie nie istnieje decyzja, której ważność należy poddać ocenie, albowiem decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] maja 1995 roku o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych nr [...],[...] i [...], położonych na terenie miasta W., w związku z przekazaniem sprawy sądowi, utraciła moc wiążącą.
W kwestii utraty mocy wiążącej decyzji administracyjnej wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 stycznia 1998 roku I CKN 423/97 OSNC 1998/10/156, który stwierdził, " (...) decyzja administracyjna o rozgraniczeniu traci moc wiążącą w części objętej żądaniem przekazania takiej sprawy sądowi (...)". Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 1999 roku, w sprawie II S.A. 1580/99, LEX nr 46210 wskazał, że "(...) strona może żądać stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości w części nie objętej żądaniem przekazania sprawy sądowi albo żądać wznowienia postępowania w tej części".
Z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1971 roku III CRN 470/70 LEX nr 6876, wydanego w innym stanie prawnym, na które powołuje się pełnomocnik skarżącego, wynika zaś jedynie to, że " Sąd, któremu na podstawie art. 7 ust. 3 dekretu z dnia 13.IX.1946 r. - o rozgraniczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 53, poz. 298) sprawa o rozgraniczenie zostaje przekazana nie jest uprawomocniony do oceny i kontroli, czy pierwsza faza postępowania rozgraniczeniowego toczyła się bez naruszenia przepisów ustawy. Z chwilą przekazania przez organ do spraw geodezji Sądowi Powiatowemu sprawy o rozgraniczenie, postępowanie zaczyna się więc toczyć na nowo(...)".
Okoliczność, że skarżący nie był stroną postępowania rozgraniczeniowego, która żądała przekazania sprawy sądowi powszechnemu, nie ma wpływu na ocenę, iż fakt przekazania sprawy w całości do rozpoznania sądowi powszechnemu, spowodował skutek w postaci utraty mocy wiążącej decyzji o rozgraniczeniu, wydanej w postępowaniu administracyjnym.
W związku z powyższym, uznając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.
/-/ M. Bejgerowska /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ W. Długaszewska