Uzasadnienie
Prezydent Miasta postanowieniem uznał zarzut złożony na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego (za mandat kredytowy z 27 listopada 2006 r.) za nieuzasadniony.
Po rozpoznaniu zażalenia A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem uchyliło postanowienie organu I instancji w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Skargę na postanowienie organu II instancji wniosło Miasto, reprezentowane przez radcę prawnego dr A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do wniesienia skargi jest uprawniony m. in. każdy kto ma w tym interes prawny.
Według stanowiska orzecznictwa sądowego i doktryny interes prawny oznaczać musi istnienie bezpośredniego i konkretnego związku między sferą indywidualnych praw czy obowiązków podmiotu skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Chodzi tu zatem o interes o charakterze osobistym, zindywidualizowanym i wynikającym z określonych norm prawa.
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, Miasto nie legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu postanowienia dotyczącego stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów podniesionych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Należy wyraźnie podkreślić, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie administracyjnej w formie aktu administracyjnego wyłącza w zasadzie możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie danego postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. Z tego też względu jednostka samorządu terytorialnego (Miasto), której organ (Prezydent Miasta) wydał postanowienie w sprawie jako organ I instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi na orzeczenie organu odwoławczego wydane w przedmiotowej sprawie (zob. też m. in. postanowienie WSA w Poznaniu z 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt I S.A./Po 911/08; postanowienie WSA w Warszawie z 19 stycznia 2009 r., V S.A./Wa 3142/08 oraz postanowienie WSA w Olsztynie z 14 września 2006 r., I S.A./Ol 347/06).
W tym stanie rzeczy, ponieważ wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną, Sąd orzekł, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w sentencji postanowienia.
/-/B. Sokołowska