Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 maja 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W dniu 5 czerwca 2015 r. doręczono wnioskodawcy pismo sądowe z dnia 1 czerwca 2015 r., w którym został on zobowiązany do usunięcia braku formalnego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu ("PPF"), w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 13 czerwca 2015 r. skarżący nadał w placówce pocztowej wniosek z dnia 11 czerwca 2015 r. o wydłużenie terminu na wykonanie wezwania Sądu z 7 do 30 dni albo zawieszenie postępowania sądowego do czasu powrotu skarżącego do zdrowia.
Zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.
Pismem z dnia 3 lipca 2015 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia, wskazując, że choruje na nowotwór. W dniu 27 maja 2015 r. pogotowie zabrało go do szpitala w..., gdzie została założona mu tracheostomia. W ocenie skarżącego, wniosek z dnia 11 czerwca 2015 r. został przezeń złożony w ustawowym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący w ustawowym – siedmiodniowym terminie nie usunął braku formalnego wniosku o prawo pomocy w postaci złożenia go na urzędowym formularzu. Pismo wzywające stronę do usunięcia braku formalnego wniosku zostało doręczone stronie w dniu... czerwca 2015 r. (k.... akt sądowych). Skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, lecz w dniu... czerwca 2015 r. zwrócił się do Sądu o wydłużenie terminu z 7 do 30 dni albo o zawieszenie postępowania sądowego.
Należy podkreślić, że ustawodawca nie pozostawia Sądowi uznania odnośnie do tego, czy w zaistniałych okolicznościach pozostawi albo nie pozostawi wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Brzmienie art. 257 p.p.s.a. ma charakter imperatywny, stąd w niniejszym przypadku wniosek strony – wobec nieuzupełnienia jego braku formalnego, tzn. niezłożenia go na urzędowym formularzu – Sąd pozostawił bez rozpoznania.
Należy dodać, że siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych pisma strony, które nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, wynika z ustawy (art. 49 § 1 p.p.s.a.), stąd termin ten nie podlega wydłużeniu albo skróceniu w drodze czynności Sądu.
Trzeba wyjaśnić, że okoliczności wskazane przez stronę we wniosku o wydłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych oraz w sprzeciwie od zarządzenia referendarza sądowego, dotyczące trudnej sytuacji zdrowotnej skarżącego – wskutek nieuzupełnienia w terminie braku formalnego wniosku – w niniejszym postępowaniu w sprawie przyznania prawa pomocy nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd. Jednak jeżeli strona nie dokonała wspomnianej czynności w terminie bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie – tzn. powinna złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF), który został przesłany skarżącemu wraz z pismem z dnia 1 czerwca 2015 r.
W konsekwencji wniosek skarżącego o prawo pomocy należało pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono na podstawie art. 257 p.p.s.a., jak w sentencji.