Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia... r., w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 26 marca 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 360,00 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Pomimo dwukrotnej próby doręczenia skarżącemu odpisu powyższego zarządzenia przez pocztę (w dniach 2 i 10 kwietnia 2013 r. - k. 19 akt), przesyłka nie została przezeń podjęta w terminie. Jednocześnie nie został uiszczony należny wpis od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 220 § 1 zd. I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), pismo nieopłacone nie wywołuje żadnych skutków. Oznacza to m.in., że Sąd nie podejmuje żadnych czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. Nieuiszczenie wpisu sądowego jest szczególnym rodzajem braku skargi, powstającym dopiero wówczas, gdy skarżący mimo wezwania nie uiści go we wskazanym przez Sąd terminie, co skutkuje na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzuceniem skargi.
W niniejszym przypadku skarżąca nie podjęła przesyłki zawierającej odpis zarządzenia Przewodniczącego o wezwaniu go do uiszczania wpisu od skargi, pomimo dwukrotnej próby doręczenia jej przez pocztę. W tym stanie rzeczy zastosowanie znalazła reguła wynikająca z art. 73 § 4 p.p.s.a., co oznaczało, iż doręczenie zostało uznane za skuteczne z upływem 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia skarżącej o złożeniu pisma w placówce pocztowej (w dniu 2 kwietnia 2013 r.) – a więc z upływem 16 kwietnia 2013 r. Od tego też dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin na uiszczenie wpisu od skargi.
Pomimo upływu powyższego terminu z dniem 23 kwietnia 2013 r., skarżąca nie uiściła wskazanej kwoty tytułem wpisu. W tym stanie rzeczy należało orzec, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.