Uzasadnienie
A. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. W., prowadzącego kancelarię w K. Na wezwanie sądu skarżący przedłożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że A.P. prowadzi działalność gospodarczą z tytuł której uzyskuje miesięczny dochód w wysokości ok. [...] zł. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych nieruchomości, ani oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce. Nie posiada również żadnych papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych), ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000,00 zł (np. pojazdów, maszyn, biżuterii). Stałe miesięczne zobowiązania i wydatki wnioskodawca oszacował w następujący sposób: koszty utrzymania mieszkania (prąd, media) – ok. [...] zł, opłaty za media – [...] zł, alimenty – [...] zł. Wnioskodawca powołał się również na trudną sytuację finansową, która powoduje, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie, gdyż posiada zobowiązania względem Skarbu Państwa, a jego obecne zadłużenie komornicze wynosi kilkaset tysięcy złotych w związku z zaległościami alimentacyjnymi.
W celu wyjaśnienia rzeczywistej sytuacji wnioskodawcy został on wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie dotychczas złożonych informacji. W ramach wezwania wnioskodawca został zobowiązany do udokumentowania deklarowanego zadłużenia, udokumentowania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz kosztów ich uzyskania, złożenia kserokopii deklaracji podatkowej za 2015 rok, wyjaśnienia jakie osoby pozostają z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym oraz jakie uzyskują dochody i jaki posiadają majątek (wnioskodawca nie wypełnił w tym względzie formularza wniosku).
W odpowiedzi na wezwanie A. P. oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a szczegóły dotyczące jego majątku zostały zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym.
Zgodnie z art. 245 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2016 r., poz. 718), dalej jako "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1) cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Przedłożony w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie pozwalał na ocenę rzeczywistej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Z tego względu został on wezwany do uzupełnienia informacji dotyczących jego sytuacji. Przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został jednak należycie uzupełniony. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca, mimo deklarowanych trudności finansowych, nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. A. P. nie uzupełnił w pełnym zakresie (określonym w wezwaniu) informacji dotyczących jego rzeczywistej, bieżącej sytuacji. W szczególności nie udokumentował deklarowanego zadłużenia, a także nie udokumentował przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz kosztów ich uzyskania i nie przedłożył kserokopii deklaracji podatkowej za 2015 rok. Wbrew złożonemu przez wnioskodawcę oświadczeniu (w ramach odpowiedzi na wezwanie sądu), informacji na powyższy temat nie ma w oświadczeniu majątkowym złożonym wraz z przedmiotowa skargą.
Taka sytuacja uniemożliwia ocenę zasadności przyznania prawa pomocy wnioskodawcy. Nie można bowiem jednoznacznie przyjąć, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nie można zatem jednoznacznie przyjąć, że sytuacja wnioskodawcy powinna zostać zakwalifikowana jako przypadek wymagający przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Tym samym nie można uznać, że zasadny pozostaje jego wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 245 § 1 i § 1, art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.