Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 5 grudnia 2013 r. w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości.
Prokurator zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 7 Konstytucji RP, art. 18 ust. 2 pkt. 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 6 n ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach poprzez nałożenie na podatników obowiązku składania oświadczenia zawierającego pouczenie o odpowiedzialności karnej określonej w Kodeksie karnym skarbowym w formularzu deklaracji stanowiącej załącznik wskazanej uchwały bez umocowania prawnego i podstawy prawnej.
Prokurator mając na względzie brak podstaw prawnych (upoważnienia ustawowego) do zawarcia na wzorze formularza zapisu dotyczącego odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że w dacie wnoszenia skargi przedmiotowa uchwała nie zawierała już kwestionowanej regulacji, albowiem Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchwałą z dnia 8 stycznia 2014 r. stwierdziło nieważność postanowienia o treści "Oświadczam, że są mi znane przepisy Kodeksu karnego skarbowego o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością", zawartego w części G załącznika do skarżonej uchwały Rady Miejskiej. W tym zakresie uchwała ta jest wobec tego wyeliminowana z obrotu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wskazane w przepisie § 1 pkt. 1-5 tego artykułu.
Niedopuszczalność z innych przyczyn dotyczy m. in. sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia – nieistnienia aktu lub czynności mogącej stanowić przedmiot kontroli ze strony sądu administracyjnego (J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 195). Niedopuszczalna jest skarga na uchwałę organu gminy, której nieważność orzeczono prawomocnym rozstrzygnięciem nadzorczym jeszcze przed wniesieniem skargi (zob. postanowienie NSA z dnia 21 marca 1991 r., sygn. akt SA/Wr 168/91, ONSA 1991/1/28).
W kwestii skutków stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego lub jego części wskazać należy, że jest to rozstrzygnięcie deklaratoryjne, obalające domniemanie legalności i prawidłowości zaskarżonego aktu. Stwierdzenie nieważności działa ex tunc, czyli z mocą wsteczną – to jest od daty podjęcia uchwały. Tym samym uchwała jest nieważna od chwili jej podjęcia, a zatem prawnie bezskuteczna. Od samego początku taki akt nie wywołuje żadnych skutków prawnych z niego wynikających (zob. m. in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 754/12, lex nr 1241671).
W niniejszej sprawie skarga Prokuratora dotyczyła w istocie zapisu w załączniku do przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej, którego nieważność stwierdziło Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchwałą z dnia 8 stycznia 2014 r. opublikowaną w [...]. Rezultatem wydania tego rozstrzygnięcia nadzorczego jest uchylenie wszelkich skutków prawnych, które powstały w okresie od wejścia w życie uchwały do chwili stwierdzenia nieważności wskazanego wyżej postanowienia, zawartego w części G załącznika do uchwały Rady Miejskiej.(zob. też wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1999 r. sygn. akt III SA/2006/99, ONSA 2001/1/23)
Kwestionowany w skardze fragment załącznika do uchwały Rady Miejskiej nie istniał zatem w obrocie prawnym w dacie wnoszenia skargi do Sądu, a więc w tej sytuacji zachodzi brak przedmiotu zaskarżenia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.