Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta z [...] nr [...] orzekającą o odmowie wymeldowania Z. B. z pobytu stałego z lokalu położonego w O. przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że z wnioskiem o wymeldowanie Z. B. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w O. wystąpiła M. B..
Decyzją z [...] Burmistrz Miasta odmówił wymeldowania Z. B. z przedmiotowego lokalu. Na skutek odwołania wniesionego przez M. B. Wojewoda decyzją z [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozstrzygnięcia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta decyzją z [...] ponownie orzekł o odmowie wymeldowania Z. B.. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśnił, że postępowanie dowodowe doprowadziło do ustalenia, że nie została spełniona przesłanka art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001r.) tj. przesłanka opuszczenia lokalu. Zdaniem organu I instancji Z. B. "z pracy w delegacji wraca do swojego miejsca zamieszkania, gdzie znajdują się wszystkie jego rzeczy i gospodarstwo domowe i z, którym wiąże swoje centrum życiowe nie pozwala na przyjęcie, że opuścił miejsce stałego pobytu, a jedynie wskazuje, że czasowo wyjeżdża do pracy."
W ocenie Burmistrza Miasta opuszczenie lokalu polega na wyprowadzeniu się z niego i zabraniu wszystkich rzeczy osobistych. Skoro zaś Z. B. posiada w omawianym lokalu "stosowne wyposażenie i rzeczy osobiste, które związane są z przebywaniem w lokalu i służące do życia codziennego, a stan mieszkania nie wskazuje na opuszczenie go od 1995r." zdaniem tego organu nie zerwał on więzi z miejscem stałego pobytu.
Odwołując się od powyższej decyzji M. B. zarzuciła, że decyzja ta wydana została w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy i jednostronną jego ocenę.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda przytoczył ustalenia poczynione przez organ I instancji i w pełni podzielił stanowisko tego organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że nie można uznać, iż Z. B. opuścił na stałe sporny lokal skoro "ma w nim zgromadzony swój dobytek, ma klucze do tego lokalu i nie deklaruje stałego opuszczenia lokalu".
Uznał też, że "Dopóki Z. B. nie opuści zajmowanego mieszkania dobrowolnie czy na mocy prawomocnie orzeczonej przez sąd eksmisji i wykonanej przez komornika, dopóty organ gminy nie będzie uprawniony do wydania decyzji o jego wymeldowaniu".
W skardze na powyższą decyzję M. B. wniosła o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji. Zarzuciła, że organy administracji nie zbadały wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz, że dokonały wybiórczej i tendencyjnej oceny faktów i dowodów przedstawionych w toku postępowania przez skarżącą, wykraczającą poza zakres swobodnej oceny dowodów.
W uzasadnieniu podniosła, że w pierwszej decyzji z [...] organ I instancji uznał za spełnioną przesłankę faktycznego opuszczenia lokalu przez Z. B., natomiast w drugiej decyzji z [...] dokonał odmiennych ustaleń. Skarżąca wykazała też niekonsekwencje w ocenie dowodów przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego oraz ustalenia, które uczynione zostały bez uzasadnionych podstaw.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 7 k. p. a. oraz art. 77 § 1 k. p. a. zobowiązujących organ administracyjny do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.
Zasadnie skarżąca podniosła, że dokonano wybiórczej oceny faktów i dowodów, skoro w zaskarżonej decyzji powołano się na zeznania zarówno świadków jak i stron, przy czym dokonując ustaleń, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 107 § 3 k. p. a. nie wskazano przyczyn dla których zeznaniom skarżącej i świadków zeznających, że Z. B. nie mieszka w miejscu zameldowania odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Część przesłuchanych świadków (G. P., W. F.) nie potwierdziła faktu zamieszkiwania skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Fakt nie zamieszkiwania Z. B. eksponowała M. B.. W zaskarżonej decyzji przytoczono zeznania tych osób jak i zeznania Z. B. oraz pozostałych świadków, nie dokonując omówienia dlaczego i którym zeznaniom dano wiarę oraz na podstawie jakich dowodów dokonano ustaleń, że Z. B. zamieszkuje w spornym lokalu.
Ustalenia takie były w sprawie niezbędne, bowiem Z. B. w toku niniejszego postępowania podkreślał fakt zamieszkiwania w spornym lokalu zaś w pismach kierowanych do sądu powszechnego (m. in. k. 46 Pozew o obniżenie renty alimentacyjnej, k. 47 Postanowienie Sądu Wojewódzkiego z [...] w sprawie [...]) powoływał się na fakt niezamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...]w O. Powyższe dowody, wskazujące na okoliczności odmienne od poczynionych w sprawie ustaleń wymagały omówienia w zaskarżonej decyzji i uzasadnienia stanowiska o braku ich wiarygodności.
Decyzje wydane bez spełnienia powyższego wymogu uchylają się spod kontroli Sądu, bowiem Sąd jest pozbawiony możliwości oceny czy w sprawie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, czy zasadnie organy uznały wskazane fakty za udowodnione i czy zasadnie innym wskazanym dowodom odmówiły wiarygodności.
Wobec tego, że z powyższego wynika też, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k. p. a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, podlegały one uchyleniu z mocy art. 145 § 1 pkt. 1 ppkt. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 cyt. ustawy a o wykonaniu decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.
/-/ W. Długaszewska /-/ M. Lorych – Olszanowska /-/ M. Kosewska
AR