Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nałożył na T F karę pieniężną w kwocie 20.000 zł.
W terminie otwartym do wniesienia odwołania pismem z dnia 7.10.2013 r. wniesiono odwołanie od decyzji organu I instancji. Odwołanie sygnowano podpisem – "z up. F".
Pismem z dnia 18.11.2013 r. organ II instancji wezwał T F do przesłania:
- - oryginału lub notarialnie czy urzędowo poświadczonego pełnomocnictwa upoważniającego osobę podpisaną pod odwołaniem do jego reprezentowania
- - ewentualnie do podpisania egzemplarza odwołania pod rygorem wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania w przypadku nieuzupełnienia powyższego braku formalnego w terminie 7 dni.
W odpowiedzi A F nadesłał wypis pełnomocnictwa ustanowionego w akcie notarialnym w dniu 14.02.2002 r. do reprezentowania T F m. in. przed urzędami administracji rządowej i samorządowej. Wypis pełnomocnictwa nie był poświadczony notarialnie czy urzędowo.
Z tego powodu Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność odwołania.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 33 § 3 kpa pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy czy doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wskazujących ich umocowanie. Organ może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Strona nie może w innym przypadku samodzielnie poświadczyć dokumentów znajdujących się w jej posiadaniu.
Z akt sprawy wynika, że strona udzieliła A F wyłącznie zwykłe upoważnienie pisemnie do reprezentowania w czynnościach związanych z kontrolą prowadzoną przez organ I instancji na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. W toku postępowania przed organem I instancji nie przedstawiono pełnomocnictwa załączonego w postępowaniu odwoławczym.
Z tego względu organ II instancji stwierdził, że A F nie wykazał w prawem przewidziany sposób umocowania do wniesienia odwołania w imieniu strony, wobec tego należało uznać je za niedopuszczalne.
W skardze skierowanej do WSA w Poznaniu strona podniosła, że A F okazał organowi przed dokonaniem kontroli przedsiębiorstwa pełnomocnictwo do reprezentowania T F udzielone w formie przedmiotowego aktu notarialnego – dotyczące prowadzenia spraw związanych z działalnością gospodarczą strony skarżącej. Pozostałe upoważnienia – m. in. dla p. K – zostały przedłożone już w trakcie przeprowadzeni kontroli. Pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego winno być w aktach sprawy. A F był zatem upoważniony do wniesienia przedmiotowego odwołania.
Organ wniósł o oddalenie skargi, powołując się na uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]r. nałożył na T F karę pieniężną w kwocie 20.000 zł.
Wydanie tej decyzji poprzedziło postępowanie kontrolne w przedsiębiorstwie skarżącego. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się upoważnienie dla A F (k. 62) i M (k. 63) do reprezentowania strony, ale wyłącznie podczas prowadzonej kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. W pełnomocnictwach tych zakreślono bardzo precyzyjnie ich zakres – do reprezentowania skarżącego w trakcie wykonywanej kontroli. Odnotowano to na str. 1 protokołu kontroli (k. 262 akt).
Pełnomocnictwa z dnia 27 maja 2013 r. nie obejmowały swoim zakresem reprezentowania strony w toku całego postępowania administracyjnego – przed organem I i II instancji.
Z akt sprawy nie wynika, że złożono przed lub w toku prowadzonej kontroli odrębne pełnomocnictwo dla A F sporządzone w formie aktu notarialnego.
W terminie otwartym do wniesienia odwołania pismem z dnia 7.10.2013 r. wniesiono odwołanie od decyzji organu I instancji. Odwołanie sygnowano podpisem – "z up. F".
Pismem z dnia 18.11.2013 r. organ II instancji wezwał prawidłowo T F do przesłania:
- - oryginału lub notarialnie czy urzędowo poświadczonego pełnomocnictwa upoważniającego osobę podpisaną pod odwołaniem do jego reprezentowania
- - ewentualnie do podpisania egzemplarza odwołania pod rygorem wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania w przypadku nieuzupełnienia powyższego braku formalnego w terminie 7 dni.
Z akt sprawy nie wynikało bowiem, że A F był umocowany do wniesienia powyższego odwołania.
W odpowiedzi na wezwanie organu A F nadesłał wypis pełnomocnictwa ustanowionego w akcie notarialnym w dniu 14.02.2002 r. do reprezentowania T F m. in. przed urzędami administracji rządowej i samorządowej.
Wypis pełnomocnictwa nie był poświadczony notarialnie czy urzędowo, o co wzywał organ pouczając stronę o negatywnych konsekwencjach procesowych jej zaniechania w tym zakresie.
Z tego powodu – zdaniem Sądu – prawidłowo Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] 2014 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania.
Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 33 § 3 kpa pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy czy doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wskazujących ich umocowanie. Organ może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Strona nie może w innym przypadku samodzielnie poświadczyć dokumentów znajdujących się w jej posiadaniu.
Z akt sprawy wynika, że strona udzieliła A F wyłącznie zwykłe upoważnienie pisemnie do reprezentowania w czynnościach związanych z kontrolą prowadzoną przez organ I instancji na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (k. 62 akt adm.). W toku postępowania przed organem I instancji nie przedstawiono pełnomocnictwa załączonego w postępowaniu odwoławczym.
Z tego względu organ II instancji zasadnie stwierdził w ocenie Sądu, że A F nie wykazał w prawem przewidziany sposób umocowania do wniesienia odwołania w imieniu strony, wobec tego należało uznać je za niedopuszczalne. Wykazał on bowiem skutecznie jedynie umocowanie do reprezentowania skarżącego w toku kontroli przeprowadzanej przez organ I instancji w jego przedsiębiorstwie.
Wobec tego, że z powyższych rozważań wynika, iż zarzuty skargi nie mogły prowadzić do jej uwzględnienia, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 roku, poz. 270).
- - ---------------------- 4