Uzasadnienie
P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], nałożył na A. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W pouczeniu organ odwoławczy zawarł informację o terminie wniesienia skargi wskazując - jako sąd właściwy - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.
A. K. wniosła skargę, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "P.p.s.a." wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Właściwość miejscową sądów administracyjnych określa art. 13 § 2 P.p.s.a., według którego do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 P.p.s.a.).
Wykonując tę delegację Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 18 kwietnia 2011 r. wydał rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm.).
Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej: "u.t.d.", przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Sprawy objęte tym przekazaniem w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczą nakładania kar pieniężnych na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92 a ust. 6 u.t.d.).
Jak wynika z treści przytoczonej na wstępie decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz z treści zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego sprawa rozpoznana przez te organy dotyczyła nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a u.t.d. Rozpoznawanie sprawy administracyjnej zakończonej skarżoną decyzją zostało więc objęte przekazaniem innym niż WSA w Warszawie wojewódzkim sądom administracyjnym, o jakim stanowi rozporządzenie Prezydenta RP z dnia [...] kwietnia 2011 r.
Przedmiotowa sprawa należy do właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego, na którego obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Skarżąca (i adresat decyzji organów obu instancji) – A. K. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą [...], ul. [...], [...]. Adres ten podano w obu decyzjach oraz w skardze.
Z tego względu sądem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.
Zgodnie z art. 59 § 1 P.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przytoczonych przepisów, w pkt. 1 sentencji postanowienia stwierdzono niewłaściwość miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, natomiast w pkt. 2 sentencji sprawę przekazano do rozpoznania, według właściwości, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.