Uzasadnienie
W dniu... września 2013 r. "X. Spółka Akcyjna" w Y. wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 oraz art. 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), do Prezydenta Miasta Y. z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej opodatkowania obiektu budowlanego stanowiącego budynek w rozumieniu przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l.).
W treści wniosku wskazano następujący stan faktyczny: spółka jest właścicielem obiektu budowlanego będącego budynkiem o nazwie "N.", położonego na terenie nieruchomości stanowiących własność podatnika. Przedmiotowy obiekt jest budynkiem podpiwniczonym o jednej kondygnacji naziemnej. Fundamenty budynku stanowi płyta, ławy i stopy fundamentowe żelbetowe. Budynek posiada ściany murowane z cegły pełnej oraz dach o konstrukcji stalowej, dwuspadowy, pokryty papą. Budynek został trwale wyłączony z eksploatacji. Zgodnie z informacjami zawartymi w dostępnych protokołach z rocznych przeglądów technicznych, już w roku 2007 budynek znajdował się w stanie technicznym dostatecznym oraz był wyłączony z eksploatacji i przeznaczony do wyburzenia lub gruntownego remontu. Informacje zawarte w protokołach wskazują na zużycie techniczne budynku w roku 2007 na poziomie - 70%; 2009 - 75-79%; 2010 - 80%; 2011 - 82%; 2012 - 83%. Budynek "N.", co najmniej od roku 2007, po dzień dzisiejszy nie jest i nie był w żaden sposób wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.
Wnioskodawczyni wskazała, że w celu ustalenia aktualnego stanu technicznego przedmiotowego budynku, w szczególności możliwości jego wykorzystania w prowadzonej działalności, zwróciła się do specjalisty o wykonanie ekspertyzy technicznej budynku. Podatnik do wniosku załączył dokument, wykonany przez uprawnionego rzeczoznawcę budowlanego w specjalności architektonicznej, pt: "Opinia rzeczoznawcy budowlanego", zawierający szczegółowy opis budynku oraz wnioski z analizy rzeczoznawcy budowlanego dotyczące m.in. stopnia zużycia technicznego.
W związku z powyższym stanem faktycznym wnioskodawczyni zadała pytanie: czy obiekt budowlany stanowiący budynek, w rozumieniu przepisów art. 1 a ust 1 pkt 1 u.p.o.l., będący własnością spółki – opisany szczegółowo we wniosku – pkt "Stan faktyczny", który nie jest i nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzonej działalności gospodarczej, zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l., podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatkowej właściwej dla kategorii "budynki pozostałe"?
W ocenie spółki, biorąc pod uwagę zapis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz stan, zużycie techniczne i funkcjonalne przedmiotowego budynku nie powinien on być kwalifikowany, jako przedmiot opodatkowania do kategorii "budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", lecz do kategorii "budynków pozostałych", a tym samym, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2e u.p.o.l., przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zastosowanie do przedmiotowego obiektu powinna mieć stawka właściwa dla kategorii "budynków pozostałych".
Prezydent Miasta Y. w interpretacji indywidualnej z dnia... grudnia 2013 r., nr..., na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w zw. z art. 14b i art. 14c Ordynacji podatkowej wydał interpretacją indywidualną..., w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu organ wskazał, ze z przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego wynika, że budynek w latach 2007 – 2012 znajdował się w stanie technicznym dostatecznym, został trwale wyłączony z eksploatacji i przeznaczony do wyburzenia lub gruntownego remontu. Wprawdzie jego zużycie techniczne z roku na rok powiększało się, ale nie można powiedzieć, ze było to niezależne od podatnika. Spółka nie podejmowała działań mających na celu jego remont. Zatem należy stwierdzić, że stan ten nie ma cech trwałych, ponieważ przeprowadzenie gruntownych prac remontowych pozwoli na jego użytkowanie. Zdaniem organu, względy techniczne odnoszą się wyłącznie do okoliczności faktycznych niezależnych od woli przedsiębiorcy i wynikających ze stanu technicznego przedmiotu opodatkowania, których skutkiem jest brak możliwości wykorzystania nieruchomości do celów gospodarczych z powodu niespełnienia określonych wymogów technicznych.
Nie mają natomiast znaczenia okoliczności i zdarzenia zależne od przedsiębiorcy i będące wynikiem jego celowego, świadomego działania lub zaniechania, polegające na przykład na świadomym niepodejmowaniu działań zmierzających do odnowy stanu technicznego budynku czy inwestowania w obiekt. Jak wynika z wniosku, co roku – co najmniej od 2007 r. – były sporządzane protokoły z przeglądu nieruchomości, z których wynikało, że zużycie techniczne budynku kotłowni jest znaczne. Postępująca degradacja obiektu wynika zatem ze świadomej decyzji właściciela. Brak prac remontowych czy czynności zabezpieczających wpływa na postępujące pogorszenie się stanu technicznego budynku. Doprowadzenie obiektu do stanu nieużywalności zależy od woli samego właściciela. Brak tej woli nie może natomiast uzasadniać obniżenia stawki podatkowej.
W związku z powyższym organ uznał, że przedmiotowy budynek podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek określonych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Ponadto organ podkreślił, że rozpatrując wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego mógł rozpatrzyć go wyłącznie w ramach zagadnienia przedstawionego przez podatnika w pytaniu, przedstawionego przez niego stanu faktycznego oraz jego stanowiska. Nie mógł natomiast odnieść się do załączonych przez wnioskodawczynię dowodów, tj. opinii rzeczoznawcy budowlanego oraz nie mógł przeprowadzić oceny tego dowodu.
Pismem z dnia... stycznia 2014 r. spółka wezwała Prezydenta Miasta Y. do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o zmianę interpretacji indywidualnej w całości i uznanie stanowiska wnioskodawczyni za prawidłowe.
W odpowiedzi na wezwanie Prezydent Miasta Y. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji.
"X. Spółka Akcyjna" w Y. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Y., wnosząc o uchylenie wskazanej wyżej interpretacji.
Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że organ rozpatrując wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego może rozpatrzyć go wyłącznie w ramach zagadnienia przedstawionego przez podatnika w pytaniu, stanu przedstawionego przez niego i własnego stanowiska w sprawie, nie może natomiast odnosić się do przedstawionych przez podatnika dowodów, na przykład załączonej do wniosku opinii rzeczoznawcy budowlanego, oraz przeprowadzania jej oceny, jak również nie może prowadzić postępowania dowodowego, podczas gdy przedłożona przez skarżącą opinia rzeczoznawcy budowlanego stanowi uszczegółowienie stanu faktycznego oraz własnego stanowiska podatnika, stanowiących elementy konieczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego.
Tym samym, w ocenie strony, również opinia powinna być przedmiotem analizy dokonywanej przez organ i nie stanowi ona dowodu w rozumieniu procesowym, ponieważ – jak słusznie zauważył organ – w toku postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a zatem dołączonych do wniosku dokumentów nie można traktować, jako dowodów w znaczeniu procesowym.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym obiekt budowlany będący budynkiem o nazwie "N." powinien być klasyfikowany, jako "budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej", pomimo że nie jest i nie może być on wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych; a także art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. – poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że obiekt "N." jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i może być opodatkowany stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie stawką dla budynków pozostałych, pomimo że istnieją względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie tego budynku do prowadzenia działalności gospodarczej
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Y. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Jak wynika z przedstawionego we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego stanu faktycznego, spółka jest właścicielem budynku o nazwie "N.", położonego na terenie nieruchomości stanowiących własność podatnika. Przedmiotowy obiekt jest budynkiem podpiwniczonym o jednej kondygnacji naziemnej. Fundamenty budynku stanowi płyta, ławy i stopy fundamentowe żelbetowe. Budynek posiada ściany murowane z cegły pełnej oraz dach o konstrukcji stalowej, dwuspadowy, pokryty papą. Budynek został trwale wyłączony z eksploatacji. Zgodnie z informacjami zawartymi w dostępnych protokołach z rocznych przeglądów technicznych, już w roku 2007 budynek znajdował się w stanie technicznym dostatecznym oraz był wyłączony z eksploatacji i przeznaczony do wyburzenia lub gruntownego remontu. Informacje zawarte w protokołach wskazują na zużycie techniczne budynku w roku 2007 na poziomie – 70 %; 2009 - 75-79 %; 2010 - 80%; 2011 - 82%; 2012 - 83%. Budynek, co najmniej od roku 2007, po dzień dzisiejszy nie jest i nie był w żaden sposób wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.
Szczegółowy opis budynku oraz ustalenia dotyczące stopnia zużycia technicznego budynku zostały zawarte w dołączonej do wniosku opinii rzeczoznawcy budowlanego.
Zdaniem skarżącej dołączona do wniosku opinia stanowi uszczegółowienie stanu faktycznego oraz własnego stanowiska podatnika, stanowiących elementy konieczne wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
Zdaniem organu, przedstawiony we wniosku stan faktyczny, z pomięciem opinii rzeczoznawcy, która nie była przedmiotem oceny organu, nie uzasadnia zaklasyfikowania budynku do kategorii "budynków pozostałych", oraz opodatkowania stawką właściwą dla kategorii "budynków pozostałych".
W ocenie Sądu, przedstawione w zaskarżonej interpretacji stanowisko organu jest prawidłowe.
Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w tym postępowaniu nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej. Postępowanie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę we wniosku, jest on wiążący dla organu podatkowego i tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub hipotetycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy.
Wynikający ze wskazanego wyżej art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący, wiąże się z koniecznością wskazania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy.
W związku z tym nieuzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut, że dołączona do wniosku opinia powinna być przedmiotem analizy dokonywanej przez organ. Takiej analizy organ mógłby dokonać bowiem wyłącznie w ramach przeprowadzonego postępowania dowodowego, co, jak wskazano wyżej, z uwagi na specyfikę postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej jest niedopuszczalne.
Organ zatem prawidłowo dokonując interpretacji przyjął stan faktyczny określony przez podatnika we wniosku, przyjmując jednocześnie, że jest on wystarczający dla oceny stanowiska wnioskodawcy.
Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia pozostaje zatem to, czy w przedstawionym przez stronę we wniosku stanie faktycznym, organ podatkowy prawidłowo uznał, że budynek o nazwie "N." podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, według stawek określonych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
Jak wynika ze wskazanego przepisu faktyczne niewykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, że nieruchomość nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Warunkiem uznania, że w przypadku danej nieruchomości ma zastosowanie wyjątek wskazany w ww. przepisie, jest, poza faktycznym niewykorzystywaniem przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej, definitywny brak takiej możliwości i to ze względów technicznych.
Fakt wystąpienia warunku niewykorzystywania przedmiotu opodatkowania nie budzi w przedmiotowej sprawie wątpliwości. Budynek od 2007 r. po dzień dzisiejszy, jak wskazał spółka i czego organ podatkowy nie kwestionował, nie jest i nie był w żaden sposób wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Sporne natomiast pozostaje to, czy z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w przypadku tej nieruchomości występuje braku obiektywnej możliwości korzystania z niej ze względów technicznych.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika. Jednocześnie "względy techniczne" muszą dotyczyć przedmiotu opodatkowania (wady fizyczne budynku), a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub służącej do wykonywania działalności gospodarczej na przykład z powodu remontu, czy konieczności przeprowadzenia remontu, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Konieczność prac remontowych niewątpliwie nie jest trwałą przeszkodę, ale okresową, zależną od woli właściciela nieruchomości, przerwą w jej wykorzystywaniu w działalności gospodarczej.
Ze stanu faktycznego przedstawionego przez spółkę wyraźnie wynika, że budynek już w 2007 r. znajdował się w stanie technicznym dostatecznym i był przeznaczony do wyburzenia lub gruntownego remontu. Zużycie techniczne budynku z roku na rok powiększało się. Z powyższego wynika, jak prawidłowo, zdaniem Sądu, ocenił organ podatkowy, że brak możliwości wykorzystania budynku w celach gospodarczych nie ma cech trwałych. Przeprowadzenie gruntowych prac remontowych pozwoli na jego użytkowanie. Jednocześnie organ słusznie podkreślił, że wskazana we wniosku postępująca degradacja budynku wynika ze świadomej decyzji właściciela. Z powodu braku prac remontowych, czy czynności zabezpieczających, czyli z przyczyn leżących po stronie podatnika, co ma miejsce już od 2007 r. następuje pogarszanie się stanu technicznego nieruchomości i w konsekwencji brak możliwości korzystania z niej.
Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona interpretacja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.