Uzasadnienie
Mieszkańcy wsi [...] pismem z dnia [...] złożyli do Wojewody skargę na działalność organów gminy w sprawie inwestycji wodociągowej we wsi [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda w dniu [...] wydał postanowienie nr [...] na mocy, którego przekazał skargę do rozpatrzenia wg właściwości Radzie Miejskiej. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez mieszkańców wsi [...] do Ministra. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Minister uchylił wskazane postanowienie Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Pismem z dnia [...] nr [...] Wojewoda zwrócił się do Rady Miejskiej o rozpatrzenie skargi mieszkańców wsi [...].
W dniu [...] Rada Miejska podjęła uchwałę nr [...], w której oświadczyła Wojewodzie, iż to On jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi.
Dnia [...] Wojewoda wydał rozstrzygnięcie nadzorcze o numerze [...], w którym stwierdził, iż wskazana uchwała narusza prawo i orzekł o jej nieważności.
Rada Miejska w dniu [...] podjęła uchwałę o zaskarżeniu przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze Rada Miejska zarzuciła Wojewodzie naruszenie art. 16 i art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niezastosowanie się do postanowienia Ministra z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd podziela stanowisko Wojewody wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym.
Rada Miejska zarzuciła w skardze do Sądu Wojewodzie nie zastosowanie się do rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Ministra. Zdaniem Sądu postanowienie Ministra, które uchylało postanowienie Wojewody nie przesądzało o obowiązku Wojewody do rozpoznania skargi. Z treści orzeczenia Ministra wynika, iż przekazuje on sprawę do ponownego rozpoznania
Wojewodzie, wskazując uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym.
Sąd stoi na stanowisku, iż zgodnie z przepisem art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego organy zobowiązane są do przestrzegania swojej właściwości z urzędu. W przypadku gdy okaże się, że organ do którego wniesiono skargę jest niewłaściwy do jej rozpoznania, obowiązany jest bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 7 dni, przekazać ją właściwemu organowi bądź wskazać skarżącemu właściwy organ. Przepis ten idzie w innym kierunku niż przepis art. 65 § 1 Kpa, który mówi, iż "organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie". Przepis art. 65 Kpa nie ma zastosowania do skarg przysłanych do organu administracji publicznej więc Wojewoda był zwolniony z przekazania skargi do właściwego organu w formie postanowienia, bowiem obowiązuje tutaj zasada odformalizowania, z której wynika, iż organ otrzymujący skargę winien ją przekazać do organu właściwego informując o tym skarżącego, co Wojewoda uczynił.
Sąd podziela pogląd Wojewody, iż skarga nie dotyczy zadań lub działalności rady gminy lecz należytego wykonania obowiązku przez jej organy wykonawcze. Budowa sieci wodociągowej we wsi [...] prowadzona jest w oparciu o ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy, znajdujące wyraz w uchwale z dnia [...] nr [...]. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, również budowa sieci wodociągowej należy do zadań własnych gminy.
Za realizację planu zagospodarowania przestrzennego gminy odpowiada prezydent, burmistrz lub wójt. Należyte wykonywanie obowiązków przez organy gminy (np. burmistrza) podlega ocenie rady gminy w oparciu o przepis art. 229 pkt 3 Kpa. Organem rozpatrującym skargę może być bowiem organ wyższego stopnia albo organ (jak w przedmiotowej sprawie), który sprawuje ogólny nadzór nad organem podległym. Podjęte w zakresie rozpatrzenia skarg czynności traktowane są nie jako czynności nadzorcze lecz jako czynność podjęte w trybie skargowym. Przedmiotem skargi mogą być wszelkie czynności prawne i faktyczne bądź też brak czynności właściwych organów, zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy, naruszenie praworządności, naruszenie interesów skarżących, przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw i nienależyte załatwienie wniosku bądź też nie załatwienie wniosku w terminie określonym przez ustawę albo wskazanym przez organ w zawiadomieniu. Oznacza to, iż przedmiotem skargi może być także nienależyte wykonanie obowiązków przez organ wykonawczy gminy, naruszający interes mieszkańców gminy, nie tylko w sprawie indywidualnej.
W ocenie Sądu uchwała rady gminy w przedmiotowej sprawie winna być podjęta w oparciu o przepis art. 229 § 3 Kpa. Uchwała taka pochodzi od podmiotu właściwego do oceny kwestionowanego w skardze postępowania prezydenta, burmistrza, wójta i dotyczy spraw z zakresu administracji publicznej i jako taka podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.).
Rozpatrzenie skargi mieszkańców wsi [...] wymaga zatem podjęcia przez Radę Miejską uchwały w oparciu o wskazany wyżej przepis art. 229 pkt 3 Kpa, z którego wynika, że właściwym do rozpatrywania skarg dotyczących zadań lub działalności burmistrza jest rada gminy za wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, wówczas właściwy do rozpatrzenia skargi jest wojewoda. Zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym zaopatrzenie w wodę należy do zadań własnych gminy, co wprost wynika z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 3 wskazanej już ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała ta jest wyrazem oceny pracy organów wykonawczych gminy, winna zawierać ustalenia co do zasadności skargi i podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest zgodne z prawem a zatem przedmiotowa skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i z tego względu orzekł, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) o jej oddaleniu.
/-/ M. Górecka /-/ T. M. Geremek /-/ M. Kwiecińska