Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda W. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...] orzekającą o wymeldowaniu Ł. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P..
W motywach decyzji wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania Ł. G. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] m. [...] zostało wszczęte na wniosek A. M. – D. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika, że spółdzielcze własnościowe prawo do przedmiotowego lokalu należy do małoletniego A. G., nad którym opiekę sprawują jego rodzice: A. M. – D. i Ł. G. Ł. G. nie mieszka w tym lokalu w sposób stały od 5 lat, nie ma w tym lokalu jego rzeczy osobistych ani należących do niego rzeczy codziennego użytku. Nie dysponuje też kluczem do tego lokalu a przyjeżdża do niego po to by zabrać syna A. do swego nowego miejsca zamieszkania. Fakt pozostawienia w przedmiotowym lokalu innych rzeczy, takich jak urządzenia należące do Ł. G., w ocenie organu odwoławczego nie może prowadzić do wniosku, iż przesłanka opuszczenia nie została spełniona. Przez faktyczne zamieszkanie rozumie się bowiem koncentrowanie wszystkich spraw życiowych w określonym lokalu.
Pozostawienie w nim rzeczy bez spełniania funkcji związanych z bytowaniem nie może w ocenie organu II instancji, prowadzić do odmiennego wniosku niż ten, że nastąpiło faktyczne opuszczenie mieszkania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Ł. G. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji jako wydanych z naruszeniem art. 28 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez wszczęcie postępowania na wniosek A. M. – D., która nie jest stroną postępowania o wymeldowanie oraz naruszeniem art. 30 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 98 § 2 i 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów o zdolności do czynności prawnych i reprezentacji osób małoletnich.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że skoro właścicielem lokalu przy ul. [...] m. [...] jest małoletni A. G. a władzę rodzicielską nad nim sprawują A. M. – D. i Ł. G. to zgodnie z art. 98 k.r.o. oboje są przedstawicielami ustawowymi dziecka. Jednocześnie w myśl powyższego przepisu nie mogą reprezentować dziecka przy czynnościach prawnych pomiędzy dzieckiem a jednym z rodziców. Prowadzi to do wniosku, że niedopuszczalna jest reprezentacja małoletniego A. G. przez jego matkę A. M. – D. w postępowaniu toczącym się przeciwko jego ojcu Ł. i G. o wymeldowanie z pobytu stałego. Sprzeczność interesów jest w omawianej sprawie bowiem oczywista. A. M. – D. nie jest też samodzielną stroną postępowania o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego skoro nie jest właścicielką przedmiotowego lokalu i nie ma interesu prawnego w dochodzeniu dokonania tej czynności. Taki interes nie wynika też z faktu nawet wieloletniego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu.
W zaskarżonej decyzji nie wskazano nadto czy postępowanie prowadzono na wniosek A. M.-D. jako strony czy też na wniosek A. M.-D. jako przedstawiciela ustawowego małoletniego A. G. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i nie ustosunkował się do zarzutów wyrażonych w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniony jest zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 61 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jeśli więc z zaskarżonej decyzji wynika, że postępowanie wszczęto " na wniosek A. M.-D." to rzeczą organów było zbadanie w pierwszej kolejności, czy żądanie pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Wyjaśnień, które pozwoliłyby dokonać oceny zasadności przyznania statusu strony A. M.-D. decyzja ta jednak nie zawiera. Z zawartych w niej ustaleń wynika jednoznacznie, że właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. jest małoletni A. G. Zasadnie zatem podnosi skarżący, że wszczynając postępowanie na wniosek A. M.-D. organ administracji winien określić czy wnioskodawczyni ta legitymuje się własnym interesem prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. czy też występuje jako przedstawiciel ustawowy syna A. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika czy i jaki interes prawny A. M.-D. warunkował przyznanie jej przymiotu strony i jaki przepis prawa materialnego stanowił podstawę tego interesu prawnego.
Brak ustaleń w powyższym zakresie, już uniemożliwia ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i wskazuje, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 61 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Wobec braku wyżej opisanych ustaleń nie można natomiast wykluczyć, że występując z żądaniem wszczęcia postępowania w zakończonego zaskarżoną decyzją, A. M.-D. wystąpiła jako przedstawiciel ustawowy syna A. G. Gdyby przyjąć, że z tego tytułu organy administracji wydające decyzje w omawianej sprawie wywiodły możliwość wystąpienia z wnioskiem o wymeldowanie Ł.G. przez A. M.-D. to za uzasadnione należy uznać również zarzuty skargi zmierzające do wykazania, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 30 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 98 § 2 i 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Wskazany przepis art. 98 § 2 i 3 K.r.o. stanowi bowiem, że żadne z rodziców nie może reprezentować dziecka przy czynnościach między dzieckiem a jednym z rodziców i to zarówno w postępowaniu przed sądem jak i innym organem państwowym.
A. M.-D. - matka małoletniego właściciela lokalu A.G.- nie mogła zatem działać przed organami administracji jako jego przedstawiciel ustawowy w postępowaniu toczącym się przeciwko ojcu małoletniego - Ł. G. o wymeldowanie. Jeśli jednak wystąpiła w sprawie jako przedstawiciel ustawowy, mającego interes prawny w tym postępowaniu - małoletniego A. G., to zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem wskazanego art. 30§ 1 K.p.a. w zw. z art. 98 § 2 i 3 K.r.o., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wyżej opisane wady decyzji prowadzą do jej uchylenia z mocy art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i przysądzenia kosztów postępowania na podstawie art. 200 cyt. ustawy. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.
/-/B. Koś /-/M. Lorych-Olszanowska /-/T.M.Geremek
T.M.d