Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 ze zm.), Burmistrz R. orzekł o zameldowaniu B. R. wraz z córkami P. i P. L. w lokalu nr [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż postępowanie w sprawie zameldowania B. R. wraz z córkami zostało wszczęte w marcu 2005r. na wniosek J. R. (męża B. R.), który jest współwłaścicielem domu nr [...] przy ul. [...]. Ponieważ drugi współwłaściciel- którym jest B. R. nie wyraził zgody na zameldowanie B. R. wraz z córkami, nie było możliwe zameldowanie B. R. w trybie przewidzianym w art. 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r. Nr 87 poz. 960 ze zm.) ponieważ B. R. nie mogła przedstawić potwierdzenia pobytu w lokalu dokonanego przez obu jego współwłaścicieli (art. 9 ust. 2a ustawy).
W tych warunkach Burmistrz R. wszczął postępowanie na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy, w celu ustalenia czy zachodzą ustawowe przesłanki dla zameldowania B. R. w przedmiotowym lokalu, a więc czy przebywa ona wraz z córkami z zamiarem stałego pobytu w lokalu nr [...] przy ul. [...]..
Organ I instancji ustalił, że okoliczność ta nie budzi wątpliwości, potwierdzają ją zarówno zeznania B. R. złożone w dniu [...] jak i sama skarżąca- B. R. w swoich pismach z dnia [...].
Wskazał, iż przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter wyłącznie porządkowy. Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, obowiązana jest zameldować się na pobyt stały lub czasowy, najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od przybycia (art. 10 ustawy).
W rozpoznawanej sprawie fakt zamieszkania B.R. wraz z córkami w przedmiotowym lokalu nie budzi wątpliwości, a ona sama i jej mąż, wyrażają wolę dopełnienia obowiązku meldunkowego, sprzeciw zaś drugiego współwłaściciela nieruchomości nie uzasadnia, w świetle obowiązujących przepisów odmowy zameldowania.
Od powyższej decyzji organu I instancji B. R. wniosła odwołanie do Wojewody, zarzucając między innymi, że decyzją z dnia [...] znak [...] Burmistrz R. orzekł, o wymeldowaniu B. R. wraz z córkami z nieruchomości przy ul. [...].
Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna i organ administracji był nią związany zgodnie z treścią art. 110 kpa. Nie zachodziła przy tym żadna z przesłanek wskazanych w art. 145 kpa do wznowienia postępowania.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Podzielił ustalenia wynikające z przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego, uznając je za prawidłowe, oraz argumentację prawną przytoczoną przez ten organ.
Wskazał, że odmowa podpisania formularza meldunkowego przez osobę uprawnioną (jednego ze współwłaścicieli) a tym samym potwierdzenia pobytu zainteresowanej w danym lokalu, nie może być w świetle obowiązujących przepisów brana pod uwagę w postępowaniu meldunkowym, jeżeli dana osoba rzeczywiście pod wskazanym adresem zamieszkuje. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, jest rejestracją stanu faktycznego a nie prawnego i nie stanowi kontroli legalności zamieszkania i pobytu.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż w rozpoznawanej sprawie została wydana wcześniejsza decyzja Burmistrza R. z dnia [...] o wymeldowaniu B. R. z lokalu nr [...] przy ul. [...], wskazał, że w dniu [...] B. R. dokonała rejestracji zameldowania w budynku przy ul. [...]. Rejestracja ta nastąpiła mimo braku podpisu drugiego współwłaściciela nieruchomości na formularzu meldunkowym.
Postępowanie wszczęte na wniosek B. R. a dotyczące wymeldowania B. R. zostało zakończone przez organ I instancji wydaniem decyzji z dnia [...] o odmowie wymeldowania.
Od tej decyzji B. R. wniosła odwołanie do Wojewody, który uznał, iż organ I instancji winien był prowadzić sprawę w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, skoro dane zawarte w zgłoszeniu meldunkowym budziły wątpliwości i uchylił zaskarżoną decyzję.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji uznał, że zameldowanie skarżącej było dotknięte wadą, powodującą konieczność stwierdzenia nieważności czynności ewidencyjnej (meldunkowej) i wydał sporną decyzję.
Ta decyzja stała się decyzją prawomocną ale nie ostateczną.
J. R. wystąpił w tej sytuacji o ponowne zameldowanie żony, co nastąpiło tym razem w drodze decyzji administracyjnej wydanej w trybie przewidzianym w art. 47 ust. 2 ustawy.
Od decyzji Wojewody, B.R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza R. Skarżąca powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu.
Organ administracji i oraz uczestnicy postępowania J. i B. R. wnieśli o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W szczególności należy uznać za niezasadny zarzut skarżącej, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 110 i 145 kpa.
Wydana przez Burmistrza R. z dnia [...] Nr [...] uchylała czynność materialno-techniczną zameldowania w budynku Nr [...] przy ul. [...] B. R. oraz jej dzieci, natomiast, wbrew temu co podnosi skarżąca, jej przedmiotem nie było rozstrzygnięcie w sprawie wymeldowania B. R. z tego budynku.
Wydana przez Burmistrza R. w dniu [...] unicestwiała błędny wpis meldunkowy dokonany bez zachowania ustawowych wymogów przewidzianych w art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jej przedmiotem nie było natomiast badanie czy istnieją podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu B. R. przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy.
Należy przy tym podkreślić, iż czynność materialno-techniczna jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności ani prawomocności (por. wyrok NSA z dn. 04.12.2001r. II SA /Gd 523/00) LEX Nr 76100.
Uchylenie wpisu meldunkowego w niniejszej sprawie, dało podstawę do rozpoznania we właściwym trybie tj. w sposób określony w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wniosku zainteresowanej o jej zameldowanie, skoro jeden ze współwłaścicieli budynku odmawiał potwierdzenia na formularzu meldunkowym faktu jej pobytu pod wskazanym adresem.
Prowadzone w tym celu postępowanie nie stanowiło wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Burmistrza R. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania, jego przedmiotem było bowiem ustalenie czy zachodzą ustawowe przesłanki dla zameldowania B. R. w trybie art. 47 ust. 2 ustawy, nie zaś uchylenie materialno-technicznej czynności zameldowania. Nie było więc to postępowanie w tej samej sprawie.
Nie doszło też również w niniejszej sprawie do naruszenia przepisu art. 110 kpa, zaskarżona decyzja nie ingeruje bowiem w żaden sposób w treść rozstrzygnięcia objętego decyzją Burmistrza R. z dnia [...].
Jeżeli zaś chodzi o ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zameldowania B. R. wraz z dziećmi w budynku Nr [...] przy ul. [...], to stwierdzić należy, iż nie budzą one wątpliwości.
Fakt zamieszkiwania B. R. z zamiarem stałego pobytu w tym budynku potwierdzają bowiem nie tylko zeznania zainteresowanej ale przede wszystkim sama skarżąca, między innymi w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Co do zarzutu skarżącej, iż B. R. przebywa przy ul. [...] nielegalnie, należy wyjaśnić, że postępowanie meldunkowo spełnia cele ewidencyjne i nie ma nic wspólnego z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, gdyż należy to do właściwości Sądów powszechnych.
Również Sąd administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji meldunkowej, bada jej zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, a więc nie rozstrzyga o kwestii uprawnień do zajmowania danego lokalu i stosunkach rodzinnych stron.
Co się zaś tyczy tej kwestii, to jak podali uczestnicy postępowania załączając odpis wyroku Sądu Rejonowego w O., wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] zostało oddalone powództwo skarżącej, wniesione przeciwko J. R. i B. R. o ochronę naruszonego posiadania.
Również za nieistotny w niniejszej sprawie uznać należy podniesiony na rozprawie w dniu 10 stycznia 2006r. zarzut skarżącej, że przedmiotowa nieruchomość nie została pod względem formalnym oddana do użytku zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (tj. Dz.U. Nr 207, poz. 2016 z 2003r. ze zm.), zgodnie bowiem z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, nie jest rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności dokonywanie oceny czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i prawa zagospodarowywania przestrzennego i uzależnianie od tej oceny możliwości zameldowania (por. wyrok NSA w Łodzi z dnia 19.06.2002r. sygn. akt II SA/Łd 1963/00 OSP 2003/5/69 z glosą aprobującą B. Adamiak OSP 2003/5/69).
Mając na uwadze wyżej wskazane względy, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.
/-/ M. Bejgerowska /-/ M. Kwiecińska /-/ B. Koś
K.P.