Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego, określił Z M zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki V. Decyzję doręczono w trybie zastępczym na podstawie art. 150 par. 2 Ordynacji podatkowej.
W dniu 20 grudnia 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pismo strony stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Do wniosku strona załączyła odwołanie.
Strona wskazała, że w toku postępowania udzieliła pełnomocnictwa M M wyłącznie do dostarczenia spornego pojazdu do organu w celu dokonania oględzin. Decyzja organu I instancji została wysłana do tej osoby, chociaż nie była ona pełnomocnikiem Z M w przedmiotowym postępowaniu. Z tego powodu strona nie mogła złożyć odwołania w wymaganym terminie.
Postanowieniem z dnia [...]2014 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał na brak przesłanek z art. 162 Ordynacji podatkowej, albowiem skarżący nie wykazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
W ocenie organu pełnomocnictwo dla M M z dnia 9 września 2013 r. wskazuje jednoznacznie, że został on pełnomocnikiem strony w całym postępowaniu podatkowym. Z tego względu decyzję organu I instancji należało doręczyć jemu jako pełnomocnikowi strony.
Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
W skardze do WSA w Poznaniu strona wskazała, że w toku postępowania udzieliła pełnomocnictwa M M wyłącznie do dostarczenia spornego pojazdu do organu w celu dokonania oględzin, a nie do reprezentowania go w toku całego postępowania. Decyzja organu I instancji została wysłana do tej osoby, chociaż nie była ona pełnomocnikiem Z M w przedmiotowym postępowaniu. Z tego powodu strona nie mogła złożyć odwołania w wymaganym terminie.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi wraz z dopełnieniem odpowiedniej czynności procesowej.
W niniejszej sprawie bezsporne było niezachowanie przez stronę skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.
Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podawał okoliczności mające uprawdopodabniać brak jego winy w uchybieniu terminowi. Podkreślał on, że w toku postępowania udzielił pełnomocnictwa M M wyłącznie do dostarczenia spornego pojazdu do organu w celu dokonania oględzin. Decyzja organu I instancji została wysłana do tej osoby, chociaż nie była ona pełnomocnikiem Z M w przedmiotowym postępowaniu. Z tego powodu strona nie mogła złożyć odwołania w wymaganym terminie.
Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy stwierdził, że organ II instancji zasadnie uznał brak podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.
Zgodnie z poglądami orzecznictwa i doktryny o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (m. in. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Taką przeszkodą może być siła wyższa, np. powódź, odcięcie od świata na skutek ataku ostrej zimy oraz niektóre zdarzenia losowe, np. przerwy w komunikacji, poważny wypadek samochodowy, związany z hospitalizowaniem w ostatnich dniach upływu terminu itp. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu (zob. P. Pietrasz, komentarz do art. 162 O. p., lex nr 2013). Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego obiektywnych reguł starannego działania.
Artykuł 162 § 1 O.p. wymaga nie tylko podania przyczyny uchybienia terminowi, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że przyczyna ta pozostawała niezależna od woli i wiedzy podatnika (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Lu 40/99, LEX nr 40688).
Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. P. Pietrasz, komentarz do art. 162 O. p., lex nr 2013).
W niniejszej sprawie skarżący udzielił pełnomocnictwa synowi M M pismem z dnia 9 września 2013 r. do reprezentowania go w całym przedmiotowym postępowaniu podatkowym, a nie tylko do dokonania określonej czynności. Wynika to jednoznacznie i kategorycznie z treści tego pełnomocnictwa (k. 50 akt adm.).
Zasadnie wobec tego uznał organ I instancji, że istniał obowiązek doręczenia jego decyzji MM jako uprawnionemu pełnomocnikowi strony.
Decyzja została wobec tego uznana za doręczona w trybie awizo w dniu 8.11.2013r. 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 22.11.2013 r., wobec czego należało uznać, że zostało ono wniesione po tym terminie z winy skarżącego.
Z tego względu skargę należało uznać za bezzasadną, wobec czego Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
- - ---------------------- 3