Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga M.N. na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu.
Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Pomimo dwukrotnej próby doręczenia skarżącej odpisu powyższego zarządzenia przez pocztę (awizowano w dniach... kwietnia 2013 r. - k.... akt), przesyłka nie została przezeń podjęta w terminie. Wpis od skargi nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Chodzi przy tym nie o jakiekolwiek braki formalne, lecz o braki istotne, tzn. takie, których nieusunięcie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.
W niniejszym przypadku skarżąca nie podjęła przesyłki zawierającej odpis zarządzenia Przewodniczącego o wezwaniu go do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo dwukrotnej próby doręczenia mu jej przez pocztę. W tym stanie rzeczy zastosowanie znalazła reguła wynikająca z art. 73 § 4 p.p.s.a., co oznaczało, iż doręczenie zostało uznane za skuteczne z upływem 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia skarżącej o złożeniu wskazanego pisma w placówce pocztowej (w dniu... kwietnia 2013 r.) – a więc z dniem [...] maja 2013 r. Od tego też dnia rozpoczął bieg 7-dniowy termin na uzupełnienie wspomnianego braku skargi.
Pomimo upływu powyższego terminu z dniem [...] maja 2013 r., skarżąca nie spełniła wymogu formalnego skargi określonego w art. 215 § 1 p.p.s.a., w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia, która to wartość jest podstawą wyliczenia wysokości wpisu od skargi - do którego uiszczenia strona zostałaby w dalszej kolejności wezwana na postawie art. 220 § 1 zd. II p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy należało orzec, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.