Uzasadnienie
W dniu 2 lutego 2012 r. skarżący złożył wniosek o zwrot podatku akcyzowego. Burmistrz zgodnie z art. 64 k.p.a. wezwał stronę do uzupełnienia braków podania, poprzez złożenie stosownych dokumentów. Za wykonanie kserokopii dostarczonego przez stronę dokumentu Burmistrz pobrał opłatę w wysokości 5 zł, za co wystawił pokwitowanie. Skarżący złożył na wystawione pokwitowanie zażalenie.
SKO pismem z dnia 12 marca 2012 r. poinformowało stronę, iż pobranie opłaty nie odbywa się w formie decyzji ani postanowienia i nie podlega zaskarżeniu.
Strona na powyższe pismo złożyła skargę do WSA w Poznaniu.
Stosownie do unormowania art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne są uprawnione do kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach ze skarg na inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa. Oznacza powyższe, że aby dana czynność mogła być przedmiotem badania przez sąd administracyjny pod względem zgodności z prawem, powinna ustalać, bądź odmawiać ustalenia, potwierdzać prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa administracyjnego.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona czynność nie spełnia warunku pozwalającego kwalifikować ją jako akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.
Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. uprawniają sądy administracyjne do orzekania w sprawach ze skarg na inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa, to zaskarżona czynność z przyczyn wskazanych wyżej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy. Istota regulacji tego przepisu polega na tym, że chodzi tu o takie akty i czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego, zaś przedmiotowa opłata nie spełnia tych warunków. Zawarte w niej ustalenia nie kształtują bowiem bezpośrednio sytuacji prawnej i nie mogą być uznane za element władczej ingerencji w pozycję prawną strony.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.