Uzasadnienie
W skardze na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek stwierdziła, że okolicznością uzasadniającą wniosek jest w szczególności fakt zawarcia przez nią szeregu umów kredytowych i obciążenie strony karą pieniężną spowoduje znaczne trudności w spłacie należności na rzecz banków, a w przypadku zadłużenia przeterminowanego odsetki ulegają podwyższeniu. Istnieje ponadto ryzyko wypowiedzenia umowy i postawienia całej kwoty kredytu do jednorazowej spłaty, przy czym wątpliwe jest uzyskanie kolejnego kredytu na poczet spłaty nałożonej kary pieniężnej. Liczne zobowiązania wobec kontrahentów, koszty związane z utrzymaniem prowadzeniem działalności gospodarczej oraz spłaty wymagalnych rat kredytu świadczą o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować poważne zachwianie płynności finansowej i ostatecznie całkowite zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Strat wynikłych w wyniku wydania decyzji nie da się zrekompensować. W załączeniu skarżąca przedstawiła szereg ww. umów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że strona ma przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne.
W ocenie sądu strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, nie wywiązała się należycie z obowiązku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Wprawdzie do skargi załączone zostały liczne umowy kredytowe, jednak do akt niniejszej sprawy nie zostały złożone żadne inne dokumenty odnoszące się do sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej. Skoro Sąd nie dysponuje dowodami na temat aktualnej kondycji finansowej Skarżącej to nie może rzetelnie ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - w kontekście wysokości wymierzonej kary pieniężnej - może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić również należy, że w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwiają zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych. Stąd jedynie obawa przed zastosowaniem środków egzekucyjnych nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji