Uzasadnienie
Dnia 9 lipca 2010 roku A.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – I Oddział w P. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] roku odmawiającą umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, który na wezwanie Sądu został złożony również na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
We wniosku A.M. wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z matką i utrzymują się z emerytury matki w wysokości 1790,00 zł. Wnioskodawca posiada mieszkanie w bloku o powierzchni 61 m². Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro). Ponadto zaznaczył, że charakter prowadzonej przez niego działalności sprawia, że całkowicie jest uzależniony od woli i uczciwości jego zleceniodawców. Natomiast długi cykl realizacji zleceń sprawia, że nie dysponuje na bieżąco środkami pieniężnymi poza tymi, które są niezbędne do życia. Niestety w przeszłości jego zleceniodawcy okazywali się nieuczciwi, co spowodowało powstanie jego zadłużenia, które chciałby spłacić na realnych warunkach.
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych: strona skarżąca działanie lub bezczynność z zakresu ubezpieczeń społecznych.
W tych okolicznościach na wnioskodawcy nie ciąży obowiązek uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, a zatem żądanie przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. Strona nie ma bowiem interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia o przyznaniu zwolnienia od kosztów sądowych, skoro jest zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy. W tych okolicznościach wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od koszt sądowych należy oddalić.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit e p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/R. Talaga