Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14.02.2012 r. Burmistrz Gminy i Miasta O wymierzył M J, A F i A W (jako współwłaścicielom) wymiar podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 341 zł.
Jako podstawę opodatkowania przyjęto - budynki mieszkalne 110,14 m kw., pozostałe grunty – 737 m kw. oraz pozostałe budynki – 36,50 m kw.
W odwołaniu od decyzji A W zarzuciła jej niezgodność z wpisem do KW nr [...] prowadzonej dla nieruchomości w O. Wniosła o wydanie decyzji dla każdego współwłaściciela zgodnie z jego udziałem w nieruchomości. Podniosła ona również, że została właścicielką nieruchomości na mocy postanowienia SR w O z 22.05.2012 r., które uprawomocniło się z dniem 13.06.2012 r.
SKO w K decyzją z 4,03.2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zasadne było obciążenie strony podatkiem od nieruchomości solidarnie z innymi współwłaścicielami (nie wyodrębniono bowiem własności lokali w nieruchomości). Strona nabyła nieruchomości w drodze spadku po osobie zmarłej 14.07.2011 r. i od tej daty stała się ona współwłaścicielką zobowiązaną podatkowo. Decyzja wymierzająca podatek za cały rok 2012 r. dotyczy jej również w całości.
W skardze do WSA A W zarzuciła organom podatkowym niezbadanie zgodności stanu faktycznego nieruchomości z dotyczącym jej wpisem do księgi wieczystej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie wyrażonego dotychczas stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie argumenty podnoszone przez stronę skarżącą zasługiwały na uwzględnienie.
Wskazać należy bowiem, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prawidłowe było obciążenie strony podatkiem od nieruchomości solidarnie z innymi współwłaścicielami (nie wyodrębniono bowiem własności lokali w nieruchomości). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich posiadaczach lub współwłaścicielach. Nie było zatem podstaw do określania zobowiązania podatkowego w zależności od udziałów poszczególnych podatników – spadkobierców.
Strona nabyła nieruchomości w drodze spadku po osobie zmarłej 14.07.2011 r. i w ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że to od tej daty stała się ona współwłaścicielką zobowiązaną podatkowo. Decyzja wymierzająca podatek za cały rok 2012 r. dotyczy wobec tego jej również w całości.
Zasadne okazały się natomiast zastrzeżenia strony w zakresie ustaleń organów w kwestii przedmiotu opodatkowania. W uzasadnieniu decyzji wymiarowej I instancji podano bowiem, że jako podstawę opodatkowania przyjęto - budynki mieszkalne 110,14 m kw., pozostałe grunty – 737 m kw. oraz pozostałe budynki – 36,50 m kw. Zdaniem Sądu wątpliwości budzi sposób ustalenia przez organ powierzchni budynków mieszkalnych o wysokości pow. 2,20 m. (110,14 m kw.) i budynków pozostałych. Do akt administracyjnych sprawy załączono odpisy z ksiąg wieczystych spornej nieruchomości oraz wypis z rejestru gruntów z 22.01.2013 r., z których to dokumentów nie wynika jednak, jaka jest powierzchnia opodatkowanych przez organ budynków.
W toku postępowania sądowego strona przedłożyła decyzję SKO w P z 11.04.2013 r. i organu I instancji z 16.08.2013 r. w sprawie ustalenia podatku od przedmiotowej nieruchomości za 2013 rok (k. 25-27 akt sadowych). Z decyzji tych wynika, że pierwsza decyzja wymiarowa dotycząca podatku za rok 2013 (uchylona powyższą decyzja SKO z 11.04.2013 r.) został wydana jedynie na podstawie wypisu z rejestru gruntów z 22.01.2013 r., z którego wynika wyłącznie powierzchnia działki (0,0737 ha), a nie powierzchnia opodatkowanych budynków. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji otrzymał informację od Starosty O dotyczącą tego, że dla spornej nieruchomości nie założono odrębnej kartoteki budynków i lokali. Z tego względu organ I instancji przeprowadził w dniu 31.05.2013 r. oględziny spornej nieruchomości, dokonując m. in. pomiaru budynków należących do podatników. Na tej podstawie organ dokonał szczegółowego wyliczenia powierzchni budynku mieszkalnego na poszczególnych kondygnacjach i budynku pozostałego.
Ustalono, że powierzchnia budynków mieszkalnych o wys. 1,40 do 2,20 m wynosi 26,94 m kw., powierzchnia budynków mieszkalnych o wys. powyżej 2,20 m wynosi 101,73 m kw., a powierzchnia budynków pozostałych wynosi 12,29 m kw. Są to wielkości inne, niż dane przyjęte przez organ I instancji wydający decyzję w niniejszej sprawie, dotyczącą 2012 r.
Czynności procesowe (oględziny i pomiary budynków) przeprowadzone w toku postępowania podatkowego za rok 2013 r. dowodzą, że ustalenia dokonane przez organ I instancji w ramach postępowania dotyczącego podatku za rok 2012 nie są prawidłowe. Zaznaczyć należy, że w rozpoznawanej sprawie w aktach administracyjnych nie ma jakichkolwiek dokumentów, potwierdzających naliczony podatek od budynków mieszkalnych i budynków pozostałych.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny uzupełnić materiał dowodowy w powyższym zakresie i dokonać ponownego obliczenia podstawy opodatkowania – w tym powierzchni poszczególnych budynków i o ile sytuacja nie uległa zmianie, z uwzględnieniem wyników przeprowadzonych w dniu 31.05.2013 r. oględzin i pomiarów nieruchomości.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punktach: I i III sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). O zwrocie kosztów sądowych stronie skarżącej postanowiono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.