Uzasadnienie
W dniu 19 kwietnia 2012 r. IG P. Sp. z o.o. złożyła w Departamencie Wdrażania Programu Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego (dalej DWP) wniosek o dofinansowanie w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 — Działanie 1.2 "Wsparcie rozwoju MSP", Schemat I - "Projekty inwestycyjne" (konkurs nr 14/1/2012).
Pismem z dnia 26 września 2012 r. po pozytywnej weryfikacji formalnej powyższego wniosku, DWP zawiadomił wnioskodawcę, że jego wniosek został poddany ocenie merytorycznej, w wyniku której został oceniony pozytywnie z powodu uzyskania wymaganej 60 % maksymalnej liczby punktów (34 punkty na 36 możliwych - co stanowi 94,44% maksymalnej liczby punktów możliwych do osiągnięcia). Wnioskodawca otrzymał także wyczerpujące uzasadnienie przeprowadzonej oceny.
Wnioskodawca złożył w dniu [...] października 2012 r. protest, zarzucając w nim, że ocena wnioskowanego projektu została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy w zakresie kryterium nr 9 "Projekt zawiera innowacyjne rozwiązania technologiczne i/lub produktowe i/ lub organizacyjne". Zainteresowany wskazał na czym polega błąd w ocenie ekspertów, podano liczbę uzyskanych punktów oraz jasno sprecyzowano, jaką liczbę punktów projekt powinien uzyskać.
Protest ten rozpatrzony został przez Komisję Odwoławczą orzeczeniem z dnia [...] marca 2013 r., w którym podjęto rozstrzygnięcie postanawiające o oddaleniu protestu w całości.
W skardze do Sądu administracyjnego wnioskodawca zarzucił naruszenie pkt. 1 lit. C ust. 4 Regulaminu konkursu nr 14/1/2012 Priorytet I: Konkurencyjność przedsiębiorstw, Działanie 1.2 "Wsparcie rozwoju MSP" oraz załącznika nr 1 do Regulaminu określającego Kryteria Wyboru Projektów w ramach Działania 1.2 poprzez przyznanie 2 pkt zamiast 4 pkt projektowi w zakresie innowacyjności organizacyjnej i uznaniu jej w skali przedsiębiorstwa w ramach kryterium nr 9, art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. nr 84, poz.712) – dalej u.z.p.p.r., poprzez naruszenie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów.
Ponadto w związku z treścią art. 28 ust. 8 u.z.p.p.r. skarżąca wniosła, aby w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do przedłożenia kopii złożonych w ramach konkursu nr 14/1/2012 wniosków o dofinansowanie wraz z załącznikiem w postacie biznes planu oraz informacji o ocenie tych projektów, w oparciu, o które zostanie zawarta umowa o dofinansowanie lub zawarta już została umowa o dofinansowanie, celem oceny, czy w przypadku tych projektów złożonych w ramach konkursu zastosowanie Elektronicznej Prezentacji i Płatność Faktury (skrót EIPP) w ramach tych projektów stanowiło podstawę do uznania jej za innowacyjność organizacyjną w skali kraju i przyznaniu 4 pkt. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. pełnomocnicy obu stron podtrzymali swoje stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przepis art. 30 c ust.1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej ustawą, stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c ustawy.
Stosownie natomiast do art. 30c ust. 3 ustawy, w wyniku rozpatrzenia skargi sąd administracyjny może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.
Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ocena projektu przedstawionego przez skarżącą przeprowadzona została w sposób nie naruszający prawa, w związku z czym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga w odniesieniu do kryterium merytorycznego zawiera w istocie polemikę z organem w zakresie dotyczącym samego wyniku oceny projektu, jaka przeprowadzona została przez DWP.
Już na wstępie trzeba zauważyć, że Kryteria Wyboru Projektów w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 -2013, na podstawie których dokonywano oceny wniosków złożonych w Konkursie nr 14/1/2012 z założenia mają charakter ocenny i na tyle ogólny, by umożliwiały porównanie wszystkich zgłoszonych projektów. Kryteria są jednakowe dla wszystkich potencjalnych beneficjentów wszystkich projektów dotyczących danej kategorii operacji. Przy ich zastosowaniu nastąpić ma wyselekcjonowanie projektów, których realizacja w najwyższym stopniu odpowiadać będzie założeniom programu operacyjnego w ramach określonego priorytetu i działania (podobnie NSA w wyroku z dnia 23 marca 2010 r., II GSK 205/10, www.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu ocena projektów została dokonana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ocena ta była rzetelna i bezstronna.
Wnioskodawca w ramach wniesionego protestu nie zgodził się z oceną merytoryczną kryterium nr 9. W ramach tego kryterium ocenie podlega innowacyjność technologiczna, produktowa i organizacyjna i w zależności od skali przyznać można w nim było maksymalnie 12 punktów.
Trzeba zgodzić się z organem, iż przedstawione zapisy aplikacyjne oraz powoływanie się przez wnioskodawcę w zapisach biznes planu na przedmiotową opinię zostało zasadnie ocenione przez Komisję Oceny Projektów maksymalną liczbą punktów w przypadku oceny innowacyjnych rozwiązań technologicznych oraz produktowych.
Stwierdzić także należy, iż innowacyjność organizacyjna nie jest wypadkową innych innowacyjności i by otrzymać maksymalną liczbę punktów w każdym podkryterium, należy szczegółowo wykazać, na czym polegała będzie wprowadzana innowacyjność w skali kraju, wspierając się co bardzo ważne weryfikowalnymi źródłami i dokumentami zgodnie z instrukcją dotyczącą sporządzania opisów w biznes planie.
W punkcie 3.2 biznes planu podane zostały źródła potwierdzenia faktu, że w projekcie lub efektem projektu będą rozwiązania innowacyjne. Zdaniem organu, które Sąd podziela, podane przez wnioskodawcę zapisy nie wskazują w sposób wystarczający i weryfikowalny na rozwiązanie innowacyjne w skali kraju. Podane przez wnioskodawcę w pkt. 3.2 biznes planu źródła pozyskania informacji są jedynie subiektywną opinią strony, nieweryfikowalną i nie mogą być traktowane jako obiektywne wyznaczniki poziomu innowacyjności organizacyjnej w skali kraju.
Dołączony do protestu dokument wystawiony przez firmę "S P" nie nosi znamion opinii o innowacyjności i został złożony po terminie.
Na marginesie można dodać, że opinia powinna być wystawiona przez odpowiednią jednostkę naukową, centrum badawczo-rozwojowe bądź stowarzyszenie naukowo-techniczne o zasięgu ogólnopolskim lub branżową izbę gospodarczą.
Na podstawie Regulaminu Konkursu, Wytycznych w sprawie kwalifikowalności kosztów oraz doświadczenia ekspertów Komisja Odwoławcza przyjęła, że najwyższy poziom innowacyjności uznawany był wówczas, gdy Wnioskodawca wykazał tworzenie nowych rozwiązań organizacyjnych charakteryzujących się unikalnością w skali kraju lub był uznanym twórcą takich rozwiązań.
Zastosowany w projekcie moduł EIPP jest już stosowany przez inne przedsiębiorstwa, zatem słusznie Komisja Odwoławcza stwierdziła, iż nie wykazano nowej formy, metody, techniki tworzenia innowacyjnych relacji organizacyjnych z podmiotami zewnętrznymi, bądź unikalnych powiązań wewnętrznych, co mogłoby stanowić podstawę do oceny rozwiązań organizacyjnych wykraczających poza przedsiębiorstwo. Wnioskodawca nie tworzy unikalnego rozwiązania a jedynie korzysta z już istniejących rozwiązań.
Odnosząc się do podnoszonych w procesie odwoławczym argumentów strony, trzeba zgodzić się z organem, iż procedura odwoławcza nie służy uzupełnieniom, czy modyfikacjom wniosku aplikacyjnego. Służyć ma ona jedynie ponownej ocenie przez Komisję Odwoławczą, czy wniosek został zweryfikowany w zgodzie z obowiązującą procedurą (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010r., sygn. akt II GSK 370/10, www.nsa.gov.pl.)
Odnosząc się na zakończenie do wniosku o przeprowadzenie przez Sąd postępowania dowodowego należy wskazać, iż w niniejszym przypadku nie zachodzi konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 106 § 3 p.p.s.a.. Dana sprawa rozpatrywana była w postępowaniu konkursowych, które ma charakter ocenny, a następnie w związku z wniesieniem protestu na tle dokumentów dotyczących skarżącego, tj. konkretnego wnioskodawcy. Ocena ekspertów nie odbywała się przy tym w systemie zerojedynkowym, lecz dotyczyła przyznania konkretnej punktacji. Nie jest zatem fizycznie możliwe dokonywanie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego weryfikacji wszystkich złożonych w konkursie wniosków po to by zadośćuczynić żądaniu skarżącej spółki.
Z powyższych względów, Sąd nie podziela przedstawionych w skardze zarzutów, jakoby ocena merytoryczna projektu została dokonana w sposób naruszający prawo. Instytucja Zarządzająca zachowała zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniła przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów.
Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 30c ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712), oddalił skargę.