Uzasadnienie
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 64 w zw. z art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.), dalej: "Prawo o ruchu drogowym".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Skargą zaskarżono działalność Głównego Inspektora Transportu Drogowego, będącego centralnym organem administracji rządowej (art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym; Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: "ustawa o transporcie drogowym"), mającym siedzibę w W. położonej w województwie mazowieckim.
Do rozpoznania sprawy właściwy jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, którego obszar właściwości obejmuje województwo mazowieckie (§ 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości; Dz. U. z 2003 r. nr 72, poz. 652 ze zm.).
W sprawie nie ma zastosowania § 1 wydanego na podstawie art. 13 § 3 p.p.s.a. rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. nr 89, poz. 506 ze zm.) stanowiący, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje. Przepis § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z [...] kwietnia 2011 r. nie ma zastosowania, gdyż zaskarżona decyzja nie dotyczy nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, lecz o których mowa w art. 140 aa Prawa o ruchu drogowym.
Jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu (art. 59 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.). Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 59 § 1 zd. drugie p.p.s.a.).
Z tych względów, na podstawie art. 59 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.