Uzasadnienie
W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] kwietnia 2017 r., w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego, zawarto wniosek o jego wstrzymanie. Wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Z uwagi na treść powyższych przepisów stwierdzić trzeba, że wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym miejscu zauważyć jednak należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są objęte wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, lecz jedynie te, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie należy rozumieć dobrowolne lub przymusowe zrealizowanie stanu zawartego w danym akcie. Tymczasem zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego, w którym nie uwzględniono zarzutów zgłoszonych na postępowanie egzekucyjne i odmówiono jego umorzenia, nie nadaje się do tak rozumianego wykonania. Postanowienie to ma nie tylko wyłącznie procesowy charakter, lecz nadto stanowi o odmownym rozstrzygnięciu żądania skarżącego, a tego rodzaju rozstrzygnięcia – co do zasady – nie nadają się do wykonania.
Zauważyć również trzeba, że skarżący, pomimo wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wniosku tego w żaden sposób nie umotywował ani nie przedstawił dowodów, które pozwoliłyby przyjąć zaistnienie którejś z podstaw z art. 61 § 3 P.p.s.a., co dodatkowo uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do zawartego w nim żądania.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.