Uzasadnienie
W dniu 31 grudnia 2009 roku L.K. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] odmawiającą umorzenia zadłużenia z tytułu nieuregulowanych w terminie składek na ubezpieczenia społeczne. Wraz ze skargą L.K. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
We wniosku wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wnioskodawca nie posiada żadnych nieruchomości, ani zasobów pieniężnych, w tym oszczędności, papierów wartościowych, a także żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Jednocześnie oświadczył, że z tytułu umowy o pracę osiąga miesięczny dochód w wysokości 659,00 zł brutto.
Zgodnie z przepisami art. 245 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przepis art. 246 §1 pkt. 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Instytucja przyznania prawa pomocy posiada wyjątkowy charakter i jest stosowana jedynie w sytuacjach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, z których wynika, iż wnioskodawca nie posiada wystarczających możliwości finansowych pokrycia kosztów sądowych związanych z jego udziałem w sprawie. Za każdym razem na stronie ciąży jednak obowiązek wykazania, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych.
W przedmiotowej sprawie wnioskodawca, który prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, powołał się na brak majątku ruchomego i nieruchomego oraz fakt uzyskiwania dochodu miesięcznego z wynagrodzenia za pracę w wysokości 659,00 zł brutto (537,57 zł netto). W tej sytuacji należy uznać, że L.K. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego, co czyni zasadnym jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 1 oraz § 3, a także art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ R. Talaga