Uzasadnienie
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...], adresowaną do K. M., na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013, poz. 267 ze z.) uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu decyzji, powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 i 29 lutego 2012 roku, organ odwoławczy wyjaśnił, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał decyzję bez precyzyjnego ustalenia zakresu żądania strony, przez co dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. W sprawie konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, czyli zastosowania art. 136 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.
K. M. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego i wniósł o uchylenie wszelkich decyzji i postanowień wydanych w związku z rozpoznaniem jego wniosków o dopłaty.
W uzasadnieniu skargi skarżący zażądał wyjaśnienia i uzupełnienia decyzji poprzez przedstawienie powodów, które legły u podstaw uznania za nieważną umowy dotyczącej dzierżawy gruntów, która została zawarta pomiędzy skarżącym a właścicielem działek objętych wnioskiem o dopłaty.
Strona skarżąca poniosła, że zawarta przez nią umowa dzierżawy obowiązywała do 31 grudnia 2013 roku. Toteż uznać należy, że wszelkie prace polowe wykonane przez właściciela spornych działek zostały wykonane na rzecz skarżącego.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi wskazując, że jest ona bezzasadna ponieważ organ odwoławczy uznał, że w sprawie należy ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w znacznej części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż podniesione w niej zarzuty.
Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013, poz. 267 ze zm. – dalej K.p.a.).
Zgodnie z treścią powołanego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Analiza akt administracyjnych ujawnia, że argumentacja powołana, jako podstawa do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, nie może stanowić zgodnej z prawem podstawy do przyjęcia stanowiska, że dla załatwienia aktualnie kontrolowanej sprawy konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości, czy chociażby w znacznej części.
Wskazując na konieczność zastosowania art. 138 §2 K.p.a. oraz brak przesłanek do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w rozumieniu art. 136 K.p.a., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odwołał się do znajdujących się w aktach sprawy wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 i 29 lutego 2012 roku, które jednak zostały wydane w innych sprawach sądowoadministracyjnych.
Przedmiotem kontroli realizowanej przez sąd administracyjny w tamtych sprawach były postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydane na podstawie art. 74 §2 K.p.a. oraz art. 123 §1 i §2 K.p.a., a dotyczące odmowy wydania dokumentów z akt sprawy.
W zakresie takiej sprawy sąd administracyjny sformułował pogląd, że organy administracji publicznej niedostatecznie wyjaśniły treść żądania strony postępowania.
Sąd przyjął, że odmowne załatwienie żądania strony było wadliwe, gdyż organy obu instancji nie wyjaśniły, czy żądanie dotyczy wydania kserokopii akt, czy też wydania uwierzytelnionych odpisów akt sprawy.
Przedmiotem aktualnie sprawowanej kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja rozstrzygająca żądania Skarżącego sformułowane we wniosku o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2011. Zakres i treść żądania jest precyzyjnie oznaczona na formularzu wniosku.
Z tego względu argumentacja ujawniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie przystaje do okoliczności sprawy załatwianej przez organ odwoławczy.
Jednocześnie podkreślić należy, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy oraz uzasadnienia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] jednoznacznie wynika, że w sprawie został zebrany bardzo obszerny materiał dowodowy dotyczący faktycznego, a nadto zgodnego z prawem, użytkowania gruntów rolnych zgłoszonych do płatności przez Skarżącego.
Analiza akt administracyjnych potwierdza, że Skarżący aktywnie uczestniczył w postępowaniu, bez żadnych ograniczeń, zapoznał się z całym materiałem dowodowym zebranym w sprawie z wniosku o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2011.
Nawet zarzuty skargi nie koncentrują się na konieczności prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Skarżący dopatruje się wadliwości adresowanych do niego rozstrzygnięć w błędnej wykładni prawa materialnego, błędnej ocenie materiału dowodowego oraz niepełnym i nieprzekonującym uzasadnieniu wydawanych rozstrzygnięć.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji (punkt I. sentencji wyroku). O kosztach postępowania i wykonalności zaskarżonej decyzji postanowiono w punkcie II. sentencji wyroku, zgodnie z art. 200 P.p.s.a., oraz w punkcie III. sentencji wyroku na podstawie art. 152 P.p.s.a.