Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2005 roku nr [...] Prezydent Miasta P., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 roku, Nr 87 poz. 960 z póżn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego orzekł o wymeldowaniu T.N. z pobytu stałego na os. S. [...] /[...] w P. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że postępowanie administracyjne wszczęto na żądanie H.N., do której współnależy spółdzielcze lokatorskie prawo do wyżej wymienionego lokalu. T.N. został zameldowany w tym mieszkaniu w 1986 roku, wprowadził się do tego lokalu, zdaniem byłej żony na około 20 dni, potem wyjechał. Do dnia ich rozwodu był parę razy pod wyżej wymienionym adresem. H.N. wymieniła zamki. T.N. twierdzi natomiast, że na os. S. [...] /[...] nie mieszka od zakończenia sprawy rozwodowej tj. od 1989 roku. Prezydent stanął na stanowisku, że pomimo rozbieżności w zeznaniach stron odnośnie terminu opuszczenia lokalu nr [...] nie ma potrzeby dogłębnego wyjaśnienia tej kwestii, albowiem w obu przypadkach ciążył na T.N. obowiązek wymeldowania się.
Organ ponadto ustalił, że mieszkanie ma os. S. w P. nie jest dla skarżącego centrum życiowym. Obecnie zaś przebywa u matki M. N. przy ul. S. [...] /[...] w P. Wskazał też, że nawet brak innego miejsca pobytu stałego nie stoi na przeszkodzie wydania decyzji o wymeldowaniu, jeżeli spełnione zostaną przesłanki wymeldowania wymienione w art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, co w ocenie Prezydenta Miasta potwierdził zebrany w sprawie materiał dowodowy.
W odwołaniu od powyższej decyzji T.N. podał, że była żona utrudnia mu korzystanie z mieszkania, do którego pomimo rozwodu ma tytuł prawny. Podkreślił też, że nigdy nie opuścił mieszkania na stałe oraz, że nie mieszka razem z matką, tylko przebywa w jej mieszkaniu od czasu do czasu i jej pomaga.
Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2005 roku, nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że podziela ustalenia wynikające z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji oraz jego wnioski prawne. Podkreślił, iż bezspornym jest, że T.N. opuścił lokal nr [...] na os. S. [...] w P. i nie dopełnił obowiązku wymeldowania z pobytu stałego w tym mieszkaniu. Przy orzekaniu w sprawach meldunkowych bierze się zaś pod uwagę faktyczne przebywania w danym mieszkaniu, a nie kwestę uprawnień do niego.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T.N. podniósł, że nigdy nie opuścił dobrowolnie lokalu na os. S. [...] /[...], lecz dostęp do własnego mieszkania uniemożliwiała mu była żona. Ponadto podał, że toczy się sprawa o podział majątku oraz, że nie ma "miejsca do zamieszkania". Skarżący zwrócił się do Sądu o wydanie pozytywnej decyzji, tak by mógł zamieszkać na os. S. [...] /[...] bądź o wydanie nakazu na zamianę mieszkania na 2 mniejsze.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Według organu odwoławczego skarga T.N. nie wnosi nic nowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie są uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy.
W myśl natomiast art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga na uwzględnienie nie zasługiwała.
Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawę decyzji organu I i II instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 roku ze zm.)
Zgodnie zaś z treścią art. 15 ust 2 powołanej wyżej ustawy, rozpatrywaną w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 roku (sygn. akt K 20/01), orzekającym o niezgodności z konstytucją art. 9 ust 2 ustawy, wystarczającą podstawę do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu. O takim opuszczeniu można mówić w przypadku trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, co nie zachodzi w sytuacji niedobrowolnego wyprowadzenia się z lokalu połączonego jednak z podejmowaniem prawem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 roku, sygn. akt V SA 108/00, LEX 49954,wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 roku, sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937, wyrok NSA z dnia 15 lutego 2002 roku, sygn. akt II SA/Po 1942/00).
Skarżący sam przyznał, że od czasu orzeczenia rozwodu (a więc od kilkunastu lat) nie przebywa w mieszkaniu na os. S. [...] /[...]. T.N. twierdzi jednak, że to była żona uniemożliwia mu pobyt – zamieszkiwanie w tym lokalu, wymieniła zamki, choć ma on do niego prawo.
W skardze podniósł również, że nigdy nie opuścił spornego mieszkania dobrowolnie i na stałe, a Policja odmawiała działań mających na celu wprowadzenie go do tego lokalu z uwagi na toczącą się sprawę sądową o podział majątku wspólnego.
Sąd mając na względzie materiał dowodowy zebrany w toku postępowania administracyjnego oraz treść wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie uznał, że organy administracji publicznej obu instancji słusznie przyjęły, że zachodzą ustawowe przesłanki do wymeldowania T.N. z mieszkania nr [...] na os. S. nr [...]. Zgodnie bowiem z przytoczonym wyżej i utrwalonym w orzecznictwie poglądem brak wykorzystania prawem przewidzianych środków do odzyskania możliwości przebywania – mieszkania w przedmiotowym lokalu (pozew o przywrócenie naruszonego posiadania) świadczy o godzeniu się z zaistniałą sytuacją, a więc opuszczenie mieszkania nabiera cech dobrowolności i trwałości. Takie zachowanie T.N., wbrew jego twierdzeniom, oznacza więc rezygnację ze stałego przebywania w tym lokalu. Trafności rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta i Wojewody nie może też podważać decyzja z dnia [...] lutego 1999 roku orzekająca o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania T.N., na którą powołał się skarżący, albowiem została ona wydana w innym stanie prawnym (przed powołanym już wcześniej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego), a więc w okresie kiedy obowiązkiem organu administracji publicznej było również badanie uprawnień do lokalu.
W świetle zaś obowiązujących aktualnie przepisów prawa w sprawach meldunkowych służących celom ewidencyjnym istotna jest jedynie kwestia przebywania w danym lokalu. Nie ma natomiast znaczenia posiadanie bądź brak uprawnień do mieszkania.
W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdziwszy naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, w stopniu jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/Sz. Widłak /-/M. Kwiecińska /-/B. Sokołowska