Uzasadnienie
J. J. wniósł – we własnym imieniu – skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] dotyczącej wyboru jej przewodniczącego w osobie skarżącego.
Zgodnie z art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. – Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zmian.) rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem, jednakże do złożenia takiej skargi uprawniona jest jedynie gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia takiej skargi jest przy tym uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.
Nie ulega zatem wątpliwości, że tylko gmina i związek międzygminny są podmiotami legitymowanymi do wnoszenia skarg w powyższym trybie (zob. też m. in. red. P. Chmielnicki, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym,Warszawa 2004, s. 571 oraz wyrok NSA z 13 maja 1992 r., sygn. S.A./Wr 529/92, ONSA 1992/2/47). Wniesienie skargi winno być przy tym poprzedzone odpowiednią uchwałą danego organu samorządowego.
W przedmiotowej sprawie J. J. wniósł skargę wyłącznie we własnym imieniu, a nie działając jako Przewodniczący Rady Gminy K. Nie był on zatem podmiotem uprawnionym do zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego, wobec czego należało uznać skargę za niedopuszczalną i orzec na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) o jej odrzuceniu.
/-/Beata Sokołowska