Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy (zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych). Sąd uznał, że oświadczenie majątkowe Wnioskodawcy jest niewiarygodne w części dotyczącej wysokości deklarowanych dochodów. Skarżący oświadczył, że jedynym jego dochodem są świadczenia rentowe (557,51 zł). Tymczasem średniomiesięczne wpływy na rachunek bankowy Wnioskodawcy z okresu 7 miesięcy wynosiły 2.320 zł. Skarżący przekonywała Sąd, że suma wpływów na rachunek bankowy jest wynikiem wirtualnie kredytowanych obrotów celem utrzymania uprawnień do zaciągniętego debetu w wysokości 3.000 zł.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę, A. W. ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Aktualnie Skarżący żąda zwolnienia od opłaty kancelaryjnej.
W uzasadnieniu kolejnego wniosku Skarżący oświadczył, że podstawowym jego źródłem dochodu jest świadczenie rentowe w wysokości 575,51 zł netto miesięcznie. Skarżący oświadczył także, że jest właścicielem działki w [...] przy ul. [...] (bez prawa zabudowy).
Pismem z dnia 12 lutego 2014 roku Skarżący został zobowiązany do uzupełnienia oświadczenia majątkowego.
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 – dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżący nie wykazał przesłanek warunkujących objęcie go dobrodziejstwem prawa pomocy. Sytuacja majątkowa Wnioskodawcy nie ulegał istotnej zmianie. Skarżący nadal zamieszkuje na nieruchomości przy ul. [...], [...] jest H. W. (według poprzedniego oświadczenia majątkowego właścicielem nieruchomości jest była partnerka Wnioskodawcy). Skarżący posiada samochód osobowy marki Nissan Primera wyprodukowany 1999 roku, przyczepę lekką z 2000 roku oraz nieruchomość.
W kolejnym oświadczeniu majątkowym Skarżący przyznaje, że świadczenie rentowe nie jest jego jedynym źródłem przychodu. Dochody z tytułu renty nazywa "podstawowymi". Jednak wpływy z tytułu świadczeń rentowych stanowią jedynie mniejszą części obrotów ujawnionych na rachunku bankowym. Kolejne oświadczenie majątkowe w kwestii deklarowanych źródeł przychodu nadal nie koresponduje z treścią zapisów na przekazanym wyciągu z rachunku bankowego. Saldo rachunku bankowego w okresie od czerwca 2013 do stycznia 2014 roku wahało się od stanu debetu w wysokości 3000 zł do stanu salda dodatniego w wysokości 15.105,79 zł (stan na dzień 01 sierpnia 2013 roku). Przy czym z przekazanej historii rachunku bankowego nie wynika z jakiego tytułu pochodziły środki finansowe ponad kwotę świadczeń rentowych.
Ponadto Wnioskodawca nie wykonał wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego w zakresie określenia kosztów koniecznego utrzymania miesięcznego oraz wykazania tytułu prawnego do zajmowania zamieszkałej przez niego nieruchomości. Skarżący potwierdza, że pod adresem ul. [...] w [...] zarejestrowana jest działalność gospodarcza (zgodnie z wydrukiem z CEIDG [...] H. W.).
Brak określenia kosztów koniecznego utrzymania, brak wykazania tytułu prawnego do zajmowania nieruchomości pod adresem ul. [...] w [...] oraz brak wiarygodnego wyjaśnienia w kwestii źródeł pochodzenia środków ujawnionych na rachunku bankowym, należy taktować jako równoważne z brakiem ujawnienia rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej.
W konsekwencji przyjąć należało, że Skarżący, pomimo wyczerpania trybu z art. 255 p.p.s.a., nie złożył oświadczenia majątkowego na podstawie, którego można ustalić rzeczywistą sytuację majątkową i rodzinną strony postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 §1 pkt 2, art. 255 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.