Uzasadnienie
Strona wniosła skargę na decyzję ZUS z dnia [...] r. stwierdzającą brak podstaw do ponownego ustalenia stanu faktycznego ustalonego decyzją z dnia [...] r. Podstawą wydania decyzji były przepisy art. 123 i art. 83 a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 963 ze zm.) oraz art. 180 kpa. W pouczeniu decyzji wskazano, że przysługuje od niej prawo wniesienia odwołania do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (za pośrednictwem organu w terminie 1 miesiąca od otrzymania decyzji).
Mimo powyższego prawidłowego pouczenia strona wniosła odwołanie do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz odrębną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Wskazać należy w tym miejscu, że art. 83 ust. 1 pkt. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych daje ZUS-owi kompetencje do wydawania decyzji w zakresie indywidulanych spraw dotyczących ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek. Od decyzji ZUS przysługuje odwołanie do sądu powszechnego w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 83 ust. 2 ustawy). Wojewódzkie sądy administracyjne są uprawnione jedynie do rozpoznawania spraw z zakresu działania Prezesa ZUS dotyczących umorzenia, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty należności z tytułu składek wskazanych w art. 28 i art. 29 powyższej ustawy – regulacja ta wynika bezpośrednio z § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2017, poz. 367).
Sporna decyzja była wydana w trybie art. 83 a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, dotyczącym ponownego ustalenia prawa lub zobowiązania stwierdzonego ostateczną decyzją ZUS-u. Nie jest to zatem decyzja o której mowa w powołanym powyżej przepisie § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 lutego 2017 r.
Z tego względu należało odrzucić skargę jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718).