Uzasadnienie
Skarżący, Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie Oddział w [...], wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.
Odpowiadając na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 31 lipca 2009 roku (k.21), pełnomocnik Skarżącego podniósł, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu jest uzasadniony niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. W związku z kryzysem finansów publicznych centrala ZUS przeznacza znacznie mniejsze kwoty na funkcjonowanie poszczególnych jednostek organizacyjnych Zakładu, co rodzi konieczność finansowania działalności za pomocą kredytów bankowych. Uregulowanie kosztów egzekucyjnych może spowodować zachwianie stabilności finansowej Oddziału ZUS; brak środków na regulowanie bieżących zobowiązań rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej po stronie Skarżącego oraz licznych podmiotów trzecich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Sądu w sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania wymaga rozważenia, zarówno prawnych, jak i faktycznych, skutków wykonania zaskarżonego aktu.
Wykonanie świadczenia pieniężnego z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Skarżący zawsze posiada roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami.
Zważywszy, że wykonanie świadczenia pieniężnego ma także, zależne od okoliczności konkretnej sprawy, następstwa faktyczne, Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia nie stwarza realnego prawdopodobieństwa, przewidywalnej możliwość, wystąpienia następstw faktycznych w postaci "zachwiania stabilności finansowej Skarżącej" o znamionach znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Powyższą ocenę usprawiedliwia przede wszystkim wysokość należności objętej zaskarżonym postanowieniem (13.348,50 zł). Zatem, inaczej niż to mam miejsce w sprawie prowadzonej w tutejszym Sądzie pod sygn. akt III SA/Po 390/09 (koszty egzekucyjne przekraczają 240 tys. złotych), nawet przymusowa realizacja zaskarżonego aktu nie stwarza niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków dla Skarżącego.
Mając na uwadze niezależność systemu finansowania świadczeń z ubezpieczenia społecznego od systemu finansowania działalności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych niezasadne okazały się twierdzenia, że wysokość kosztów poboru i dochodzenia składek (na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych) może negatywnie oddziaływać na sytuację prawną lub faktyczną beneficjentów systemu zabezpieczeń społecznych (art. 76 i art. 77 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, tekst jedn. Dz.U. z 2007r. nr 11, poz. 74).
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ M. Ławniczak