Uzasadnienie
[...]Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]r. – działając w trybie art. 138 § 2 kpa - uchylił w całości decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r. o nałożeniu na X kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że podczas kontroli drogowej w dniu[...] r. samochodu ciężarowego z naczepą stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące.
Organ I instancji umorzył postępowanie, jako bezprzedmiotowe, prowadzone pierwotnie wobec [...], wszczął natomiast odrębne postępowanie wobec X. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji wskazując, że organ I instancji nie dokonał wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy.
Zdaniem organu II instancji, w przedmiotowej sprawie nie dokonano wyczerpujących ustaleń w zakresie transportu wykonywanego w dniu [...] r. Organ II instancji stwierdził, że umorzenie postępowania wobec [...] i wszczęcie postępowania wobec X było oparte na niekompletnym materiale dowodowym.
Organ odwoławczy stwierdził również, że nie okazano faktury czy innych dowodów rozliczeń dotyczących użyczenia pojazdu X w tym dniu. Zmienne zeznania świadka [...]nie dają podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, na czyją rzecz był wykonywany przedmiotowy przejazd. Poza umową najmu pojazdu w aktach sprawy nie ma dokumentów potwierdzających wykonywanie przejazdu na rzecz X. Do organu I instancji wypłynęło pismo [...]wskazujące, że w dniu [...] r. to przedsiębiorstwo [...] wykonywało zlecenie na rzecz tego podmiotu (potwierdzały to również pierwotne zeznania kierowcy pojazdu). Mimo to, wszczęto postępowanie wobec X prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]. Decyzję organu I instancji skierowano wobec X jako osoby prywatnej, co z kolei może świadczyć o prywatnym, niehandlowym charakterze przejazdu w dniu [...] r. Zdaniem organu II instancji, niehandlowy charakter przejazdu nie wynika jednak z materiału dowodowego sprawy.
Organ II instancji zobowiązał wobec tego organ I instancji do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego sprawy (w tym, m. in., dokumentów), mogącego potwierdzić lub podważyć twierdzenia strony i świadków. Organ I instancji został też zobowiązany do jednoznacznego określenia, na czyją rzecz był wykonywany przejazd w dniu [...] r. i do ustalenia charakteru tego przejazdu.
W sprzeciwie od decyzji organu II instancji strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o uchylenie tej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 kpa, a ponadto zarzut niezasadnego zastosowania przez organ I instancji przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
W ocenie skarżącego, przedmiotowy przejazd miał charakter prywatny i dlatego postępowanie winno być umorzone.
W odpowiedzi na sprzeciw, organ II instancji wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W ocenie Sądu sprzeciw podlega oddaleniu, jako niezasadny.
Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Jeżeli organ odwoławczy stwierdza przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a., to zobowiązany jest do wyczerpującego uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.
W przedmiotowej sprawie podczas kontroli drogowej w dniu [...]r. samochodu ciężarowego z naczepą stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące).
Organ I instancji umorzył postępowanie, jako bezprzedmiotowe, prowadzone wobec [...], wszczął natomiast postępowanie wobec X, na którego nałożono karę pieniężną w kwocie [...] zł. Za wskazane wyżej naruszenia.
Zdaniem Sądu, po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, organ II instancji zasadnie uchylił decyzję organu I instancji wskazując, że organ I instancji nie dokonał wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Trzeba przy tym podkreślić, że na tym etapie postępowania nie przesądzono w jakikolwiek sposób, że strona skarżąca może być podmiotem odpowiedzialnym za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Jak słusznie bowiem wskazał organ II instancji, w przedmiotowej sprawie nie dokonano dostatecznych ustaleń w zakresie charakteru kontrolowanego transportu wykonywanego w dniu [...] r. Prawidłowo również stwierdził organ II instancji, że umorzenie postępowania wobec [...] i wszczęcie postępowania wobec X było oparte na niekompletnym materiale dowodowym. W wytycznych dla organu I instancji organ odwoławczy szczegółowo wskazał na liczne uchybienia dotyczące prowadzonego postępowania dowodowego.
Organ II instancji wskazał, m. in., że poza umową najmu pojazdu w aktach sprawy nie ma dokumentów potwierdzających wykonywanie przejazdu na rzecz X. Do organu I instancji wypłynęło pismo [...]wskazujące, że w dniu [...] r. to przedsiębiorstwo [...] wykonywało zlecenie na rzecz tego podmiotu (potwierdzały to również pierwotne zeznania kierowcy pojazdu). Organ wskazał ponadto, że wszczęto postępowanie wobec X prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]ale decyzję organu I instancji skierowano wobec X jako osoby prywatnej, co z kolei może świadczyć o prywatnym, niehandlowym charakterze przejazdu w dniu [...] r. Zdaniem organu II instancji, niehandlowy charakter przejazdu nie wynika jednak z materiału dowodowego sprawy.
W ocenie Sądu, prawidłowo organ II instancji zobowiązał wobec tego organ I instancji do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego sprawy (w tym m. in. dokumentów), mogącego potwierdzić lub podważyć twierdzenia strony i świadków. Organ I instancji został też zobowiązany do jednoznacznego określenia, na czyją rzecz był wykonywany przejazd w dniu [...] r. i do ustalenia charakteru tego przejazdu.
Zdaniem Sądu, z powodu wskazanych przez organ odwoławczy uchybień w gromadzeniu materiału dowodowego i jego ocenie, uzasadnione jest stanowisko organu, że nie mógł on dokonać samodzielnego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy Organ zasadnie wskazał, że organ I instancji musi uzupełnić w znacznym zakresie materiał dowodowy sprawy i dokonać ustaleń faktycznych dotyczących charakteru przewozu wykonywanego w dniu kontroli, w tym ustaleń dotyczących podmiotu wykonującego przewóz, podmiotu, na rzecz, którego przewóz był wykonywany. Zasadnie jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że nie było podstaw do umorzenia wobec skarżącego postępowania, jako bezprzedmiotowego, ze względu na brak wyjaśnienia okoliczności mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
W świetle powyższego, Sąd na podstawie art. 151 a § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.