Uzasadnienie
T C wraz ze skargą wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [...] 2014.
Skarżący wezwany do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji poprzez wskazanie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., nie ustosunkował się do żądania Sądu w zakreślonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione prawdopodobieństwo powstania sytuacji wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
W skardze strona podniosła jedynie bardzo ogólnie, że wykonanie decyzji może doprowadzić ją "do bankructwa" i, że decyzja w sposób oczywisty jest wadliwa. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu i nie skonkretyzował rodzaju szkody grożącej mu na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, ani nie wyjaśnił, dlaczego wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a w szczególności doprowadzić "do bankructwa".
To na wnioskodawcy natomiast spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, lex nr 1470059 i http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, orzekł jak w sentencji postanowienia.