Uzasadnienie
Zarząd Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia należności wynikającej z obowiązku zwrotu dotacji wraz z należnymi odsetkami.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zawarł [...] r. umowę o dofinansowanie projektu współfinansowanego ze środków [...]. Przedmiotem Projektu było wsparcie inwestycji beneficjenta mających na celu [...]. Do produkcji tychże produktów w ramach Projektu miała zostać nabyta linia technologiczna składająca się z nowych urządzeń. W toku realizacji projektu beneficjent otrzymał kwotę [...] zł. tytułem przysługującego mu dofinansowania Po przeprowadzeniu kontroli stwierdzono, że dokonano zakupu używanych środków trwałych, co było niezgodne z dokumentacją konkursu. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia [...] r. zobowiązał skarżącego do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz Samorządu Województwa [...] kwoty [...] zł. Komornik sądowy wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne.
Pismem z dnia [...] r. wniesiono o umorzenie przedmiotowej należności wraz z odsetkami.
Organ postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego, albowiem brak było podstaw prawnych do rozpatrzenia wniosku. Obowiązek zwrotu dotacji nie został bowiem nałożony poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Kwestia naprawienia szkody wynika z wyroku sądu karnego.
Po rozpatrzeniu zażalenia organ uznał, że wniosek o umorzenie został złożony w imieniu [...], ale jest on bezprzedmiotowy, gdyż nie dotyczy należności wynikającej z decyzji administracyjnej. Wynika ona z wyroku karnego. Nałożył on obowiązek naprawienia szkody na samego skarżącego, a nie na [...]. Z tego względu należało odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 a § 1 kpa.
W skardze do WSA w Poznaniu skarżący podniósł zarzut naruszenia
- - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 kpa, art. 61 a § 1 kpa w zw. z art. 64 § 2 kpa poprzez nieustalenie podmiotu składającego wniosek
- - art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 kpa
- - art. 61 a § 1 kpa w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw. § 2 ust. 1 pkt. 3 i 4 uchwały nr [...] poprzez bezzasadne przyjęcie braku podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie umorzenia należności
- - art. 57 pkt. 1, art. 60, art. 64 ust. 1 pkt. 2 lit. a i b, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Strona wniosła o uchylenie obu postanowień Zarządu Województwa [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Beneficjentem przedmiotowego projektu była[...], a nie X. Okolicznością niekwestionowaną przez strony postępowania jest to, że z wyrokiem karnym to X jest podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody związanej z projektem. Dlatego skarżący ubiegał się o umorzenie przedmiotowych należności.
W kwestii podmiotu składającego wniosek wskazać należy, że został on złożony formalnie przez X podpisującego się jako "właściciel" przedmiotowej [...] i pieczątką [...] ale podającego adres nie będący adresem siedziby [...].
Postanowienie z dnia [...] r. było adresowane do skarżącego ze wskazaniem, że jest on właścicielem w [...] i na adres siedziby [...]. Z kolei zaskarżone postanowienie z dnia [...] r. zostało zaadresowane do [...] i samego skarżącego jako osoby fizycznej. Zdaniem organu odwoławczego wniosek pochodził od [...], a nie od skarżącego.
Z kolei skargę do WSA w Poznaniu wniósł pełnomocnik w imieniu skarżącego, a nie [...].
Zdaniem Sądu zarzut błędnego ustalenia podmiotu wnoszącego wniosek o umorzenie należności jest niezasadny.
W ocenie skarżącego wniosek został złożony w jego imieniu jako osoby fizycznej, której dotyczył wyrok karny zobowiązujący do naprawienia szkody. Organ uznał natomiast, że wniosek został złożony w imieniu[...] jako beneficjenta projektu.
Zdaniem Sądu interpretacja organu odwoławczego nie była nieprawidłowa. Zaznaczyć należy, że sam skarżący swoimi działaniami wprowadzał organ w błąd. Najpierw przez to, że podpisując przedmiotowy wniosek wskazał siebie jako właściciela w [...] a następnie dodatkowo uzupełniając wniosek pieczątką firmową. Sam zaś wniosek skarżący uzasadniał działalnością [...] i interesem [...] jako dłużnika powołując się na przesłanki umorzenia z art. 57 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r o finansach publicznych. Na tym etapie nie można zarzucić organowi błędnego rozpatrzenia wniosku bo kierował rozstrzygnięcie do skarżącego zaznaczając, że jest on właścicielem [...], gdyż to on złożył wniosek o umorzenie należności i sam się tak określił, a należność której umorzenia chciał wnioskujący wynikała z umowy o dofinansowanie Projektu zawartej z beneficjentem, którym była[...]. Sytuacja była jasna i nie wymagała od organu czynienia jakichkolwiek ustaleń.
Z kolei zażalenie podpisuje skarżący nie zaznaczając, że czyni to jako właściciel w[...] i nie używając już pieczątki firmy, czyniąc obecnie zarzut skargi polegający na błędnym przyjęciu przez organ, że przedmiotowy wniosek został złożony przez X działającego w imieniu [...].
W powyższej sytuacji należały uznać, że wniosek o umorzenie należności pochodzący od skarżącego jako osoby fizycznej nie mógł wszczynać postępowania administracyjnego z powodów bezprzedmiotowości postępowania o charakterze podmiotowym.
Organ nie był bowiem władny w ogóle zajmować się merytorycznie wnioskiem nie pochodzącym od [...] jako beneficjenta projektu, a pochodzącym od skarżącego jako osoby fizycznej.
Przy założeniu, że wniosek pochodził od osoby fizycznej organ miałby już tylko z tego powodu podstawy do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 a § 1 kpa.
Odnosząc się natomiast do kwestii możliwości umorzenia należności wynikającej z wyroku karnego, a nie z decyzji administracyjnej Sąd stwierdził, że organ zasadnie uznał brak swoich kompetencji w tym zakresie.
Obowiązek naprawienia szkody wynikającej z nieprawidłowej realizacji przedmiotowego projektu wynika bowiem z treści wyroku karnego, a nie z treści decyzji administracyjnej ustalającej obowiązek zwrotu należności. Tylko bowiem w tym drugim przypadku możliwe byłoby wszczęcie postępowania dotyczącego wniosku o umorzenie należności w trybie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Obowiązek naprawienia szkody wynikający z wyroku karnego rodzi nowy rodzaj zobowiązania dotyczącego jedynie osoby skarżącego, a nie samej [...] jako beneficjenta programu.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym niewykonanie obowiązku określonego w wyroku karnym może oznaczać negatywne konsekwencje dla osoby zobowiązanej wynikające z przepisów Kodeksu karnego wykonawczego (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1285/13, orzeczenia. nsa.gov.pl/doc). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że w takiej sytuacji organ, na rzecz którego zasądzono w wyroku karnym obowiązek naprawienia szkody, nie jest uprawniony do orzekania w zakresie ewentualnego umorzenia zasądzonej należności (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1285/13, orzeczenia. nsa.gov.pl/doc).
Stwierdzić należy ostatecznie, że przedmiotowy wniosek o umorzenie należności wynikającej bezpośrednio z treści wyroku karnego nie mógł być rozpatrywany przez organ w drodze postępowania administracyjnego, dlatego zasadnie stwierdził on brak podstaw do wszczęcia postępowania w tym zakresie na podstawie art. 61 a § 1 kpa.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) oddalił skargę.