Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Prezydent Miasta P., decyzją nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tekst jedn. Dz. U. nr 87 z 2001 r. poz. 960 z późn. zm./ po przeprowadzeniu postępowania na żądanie T. B. --- orzekł o wymeldowaniu Z. H. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że postępowanie w sprawie wymeldowania Z. H. z przedmiotowego lokalu wszczęto na żądanie T. B., której przysługiwało spółdzielcze własnościowe prawo do tego lokalu.
Wnioskodawczyni podała, że w dniu [...].02.1989 r. nabyła spadek po siostrze S. H., stając się jedynym właścicielem mieszkania przy ul. [...] w P. Syn zmarłej siostry, który nie mieszka w tym lokalu od 1988 r., kiedy to wyprowadził się zabierając wszystkie swoje rzeczy osobiste oraz przedmioty będące na wyposażeniu mieszkania i zamieszkał wraz z żoną i dziećmi przy ul. [...] w P. Z. H. w swoich zeznaniach potwierdził, że w lokalu przy ul. [...] w P. nie mieszka na stałe od 16 lat.
Po śmierci matki w 1988 r. zostały zmienione zamki w drzwiach wejściowych. Z ciotką T. B. nie utrzymuje żadnego kontaktu, nie partycypuje w kosztach utrzymania mieszkania i nie posiada w nim żadnych osobistych rzeczy.
Oceniając zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy, organ I instancji uznał, że w odniesieniu do Z. H. zostały spełnione łącznie dwie przesłanki zawarte w art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, tj. faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania z pobytu stałego, co uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu.
Organ I instancji wyjaśnił także, że przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter porządkowy, przy czym chodzi o to, aby rejestracja osób w lokalu była zgodna ze stanem faktycznym.
Celowi temu służy zarówno obowiązek meldunkowy osoby przebywającej pod określonym adresem /art. 10 ustawy/ bądź opuszczającej miejsce pobytu /art. 15 ust. 1/, jak i uprawnienie organu gminy do wydania decyzji o wymeldowaniu, w sytuacji, o której mowa w art. 15 ust. 2 cyt. ustawy.
Z. H. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że nigdy nie zobowiązywał się do wymeldowania z przedmiotowego lokalu a ponadto kwestionuje podpis jego matki na testamencie, na podstawie którego T. B. uzyskała w drodze spadku to mieszkanie.
Odwołujący się podał również że w dniu [...].09.1988 r. T. B. wymieniła zamki w spornym mieszkaniu uniemożliwiając mu wejście do niego i zabranie swoich rzeczy osobistych. Nie wie co z tymi rzeczami się stało.
Z. H. podniósł że faktycznie nie utrzymuje kontaktów z T. B., ponieważ ona tych kontaktów nie chce.
W odniesieniu do zamieszkiwania pod adresem przy ul. [...] w P., Z. H. stwierdził, że nigdy w tym lokalu nie zamieszkiwał i jest bezdomny, w lokalu tym mieszka jego żona E. H. /pozostająca z nim w separacji/ z synami R. i M., który jest dzieckiem specjalnej troski.
Wojewoda, decyzją nr [...] z dnia [...] --- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji, podkreślając m.in. że organ prowadzący postępowanie był jedynie obowiązany do ustalenia czy Z. H. faktycznie opuścił lokal przy ul. [...] w P. bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z pobytu w tym lokalu.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie bez żadnych wątpliwości, iż wymieniony nie mieszka w przedmiotowym lokalu od [...].09.1988 r. a opuszczając lokal nie dopełnił obowiązku meldunkowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. H. podniósł okoliczności podobne jak w toku dotychczasowego postępowania a zwłaszcza że jest bezdomny i bezrobotny oraz że T. B. uzyskała mieszkanie przy ul. [...] w P. z naruszeniem jego praw spadkowych po rodzicach.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa a w szczególności art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tekst jedn. Dz. U. nr 87 z 2001 r. poz. 960 z późn. zm./.
Stosownie do treści tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Z brzmienia powołanego wyżej przepisu wynika zatem jednoznacznie, że do wymeldowania z pobytu stałego niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek a mianowicie opuszczenia miejsca pobytu stałego i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się.
W ocenie Sądu, niespornym jest w niniejszej sprawie, że faktycznie zaistniały wskazane wyżej przesłanki, tj. że skarżący Z. H. opuścił miejsce pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w P. bez wymeldowania się po śmierci swojej matki w 1988 r. i w lokalu tym również w chwili wydania decyzji przez organ I instancji nie zamieszkiwał.
W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że przez opuszczenie lokalu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy rozumieć opuszczenie dobrowolne, jeżeli strona nie podjęła przewidzianych prawem środków w celu obrony swych praw do przebywania w tym lokalu. /por. wyrok NSA V SA 108/00 z dnia 22.08.2000/
Pogląd ten nie stracił na aktualności w zw. z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002 r. sygn. akt K 20/01, że w odniesieniu do obowiązku meldunkowego odpadła przesłanka wykazania się uprawnieniami do przebywania w danym lokalu.
Z tych względów wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby w konkretnym lokalu.
Fakt opuszczenia tego lokalu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się stanowi wystarczającą podstawę do wydania przez organ ewidencyjny stosownej decyzji /por. wyrok NSA V SA 1398/02 z dnia 6.02.2003/ tj. decyzji o wymeldowaniu tej osoby z pobytu stałego w tym lokalu.
Dla oceny tej kwestii nie mają znaczenia prawnego roszczenia majątkowe, układy własnościowe odnoszące się do tego lokalu, bowiem organy administracji nie są uprawnione do ich badania.
W niniejszej sprawie skarżący takie kwestie podnosił /sfałszowanie testamentu, udział w spadku po ojcu/ jednak twierdzenia te nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Skarżący nie podjął także przewidzianych prawem środków w celu obrony swojego stanu posiadania i uprawnień do przebywania w spornym lokalu.
Mając powyższe na uwadze należało zatem uznać, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1270/ należało orzec jak w sentencji wyroku.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono w oparciu o art. 250 powołanej wyżej ustawy.
/-/B. Sokołowska /-/W. Długaszewska /-/T. M. Geremek