Uzasadnienie
Sygn. akt III SA/Po [...]
Pismem z dnia 30 listopada 2016 roku, za pośrednictwem skarżonego organu, B. K. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2016 roku Nr [...], którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] maja 2016 roku, nr [...]
W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że jest osobą cierpiącą na zwyrodnienie kolan. Zabieg endoprotezy wciąż daje negatywne skutki, a zaleceniem lekarza jest brak jakiegokolwiek ruchu. Skarżąca wyjaśniła, że w związku z postępującą chorobą nie było możliwe odebranie korespondencji z Izby Celnej, a tym samym nie mogła złożyć skargi w terminie. Skarżąca podała, że w październiku 2016 roku trzykrotnie odwiedzał ją lekarz ortopeda. Do wniosku załączono kserokopię historii wizyt pacjenta, które miały miejsce w dniach 07 października, 14 października i 28 października 2016 roku.
Według argumentacji wniosku wiedzę o prowadzonym postępowaniu i wydanej decyzji Skarżąca uzyskała w dniu 28 listopada 2016 roku, kiedy to Dyrektor Izby Celnej dokonał zajęcia jej rachunku bankowego. W tym dniu Skarżąca telefonicznie otrzymała informację, że decyzja Dyrektora Izby Celnej została uznana za doręczoną z dniem 21 października 2016 roku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o odrzucenie skargi, gdyż została on złożona po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 53 §1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna - art. 85 P.p.s.a. Jeżeli jednak strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu – art. 86 §1 P.p.s.a.
Analiza akt sprawy ujawnia, że decyzja została uznana za doręczoną w dniu 20 października 2016 roku, zgodnie z trybem uregulowanym w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2015, poz. 613 ze zm.).
Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął z dniem 21 listopada 2016 roku. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi wpłynął do organu w dniu 05 grudnia 2016 roku (data stempla pocztowego to 02 grudnia 2016 roku).
Skarżąca utrzymuje, że przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem 28 listopada 2016 roku, gdyż wówczas uzyskała informację o wydaniu (doręczeniu jej) decyzji organu odwoławczego. Sąd przyjął, że skoro w aktach sprawy nie ma dowodów uzasadniających stanowisko, że wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony w rozumieniu art. 88 P.p.s.a., to żądnie Skarżącej podlega merytorycznej ocenie.
Okoliczności kontrolowanej sprawy wskazują na brak podstaw do uwzględnienia wniosku. Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi.
Wbrew sugestiom płynącym z argumentacji wniosku odebranie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2016 roku Nr [...] nie wymagało udania się do siedziby Izby Celnej.
Kwestionowana decyzja została uznana za doręczną, gdyż Skarżąca nie podejmowała korespondencji pomimo dwóch prób jej doręczenia pod adresem wskazanym organom podatkowym, a także pomimo otwartej przez okres czternastu dni możliwości podjęcia korespondencji z placówki pocztowej operatora publicznego.
Nieprawdziwa jest argumentacja, że Skarżąca nie miała wiedzy o prowadzonym postępowaniu podatkowym. Prawdziwość tego rodzaju twierdzeń podważa dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych, a także treść wniosku (akapit czwarty uzasadnienia wniosku). Z powołanych materiałów wynika jednoznacznie, że Skarżąca uczestniczyła w postępowaniu podatkowym, bo osobiście podejmowała w jego toku czynności procesowe.
Przy ocenie winy strony lub braku winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu.
Tymczasem z akt administracyjnych wynika (protokołu kontroli podatkowej, k. 9-12 akt administracyjnych), że do czynności związanych z prowadzeniem kontroli podatkowej skarżąca upoważniła M. K.. Z kolei zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenie kontroli pierwotnie zostało doręczone A. K. (mąż skarżącej). Skarżąca odmawiała składania wyjaśnień w toku kontroli powołując się na zły stan zdrowia. W zastępstwie kontrolowanej, co do okoliczności dotyczących obrotu samochodami, przesłuchana została M. K..
Podkreślić należy, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której w okresie od stycznia 2011 roku do stycznia 2012 roku sprzedała 892 pojazdy. Aktualnie, od 13 sierpnia 2013 roku do 13 sierpnia 2018 roku, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Skarżąca dysponuje także licencją na międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy.
W ocenie Sądu podnoszony w uzasadnieniu wniosku zły stan zdrowia Skarżącej nie ma charakteru przeszkody, której nie mogła ona usunąć przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Skoro stan zdrowia Skarżącej nie był i nie jest przeszkodą dla prowadzenia działalności gospodarczej, w tym także takiej, która obejmuje międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, a ponadto stan zdrowia Skarżącej nie był i nie jest przeszkodą do aktywnego uczestniczenia w postępowaniu podatkowym, to nie można uznać, że wskazane we wniosku dolegliwości zdrowotne stanowiły przeszkodę nie do przezwyciężenia w zakresie takich czynności procesowych, jak podejmowanie korespondencji skierowanej na adres wskazany organom podatkowym, czy też podejmowanie korespondencji z placówki pocztowej w terminie 14 dni od daty pierwszego awizo.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 85 oraz art. 86 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.