Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] o sygn. [...] Prezydent Miasta odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] oznaczonej geodezyjnie: obręb D. ark. Mapy [...] działka [...] o pow. 86 m2 będącej w użytkowaniu wieczystym R. F..
W uzasadnieniu organ l-szej instancji wskazał, iż w dniu 27 października 2000r. R. F. złożył wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej przy ulicy [...] w P.. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. (Dz.U. 175 poz. 1459) "o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości" ma ona zastosowanie do osób fizycznych będących w dniu jej wejścia w życie użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanymi garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych. W dalszej części uzasadnienia decyzji Prezydent m. wskazał, iż nieruchomość objęta wnioskiem R. F. zabudowana jest pawilonem handlowym a nadto zgodnie z § 6 umowy z o oddanie jej w użytkowanie wieczyste zawartej w dniu 17 lutego 1994r. (nr [...]) grunt ten przeznaczony został pod pawilon handlowy, realizowany jako jednorodny zespół handlowy w ramach całościowego zamierzenie inwestycyjnego. Z powyższego wynika zdaniem organu, iż nieruchomość objęta wnioskiem R. F. nie odpowiada wymaganiom ustawy do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Zaskarżoną decyzją o sygn. [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] W uzasadnieniu podzieliło stanowisko organu I- szej instancji, podkreślając, iż o tym, na jakie cele nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste rozstrzyga umowa o jej przekazaniu. W niniejszej sprawie przedmiotowa nieruchomość nie została oddana na cele wymienione w cyt. wyżej ustawie, zatem nie jest możliwe skorzystanie przez R. F. z uwłaszczenia przewidzianego przepisami tej ustawy.
Na powyższą decyzję skargę złożył R. F.. Zarzucił jej, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze podczas orzekania nie uwzględniło całego stanu faktycznego. Podał także, iż był już obciążony kosztami opinii szacującej nieruchomość na potrzeby przekształcenia. Nadto zdaniem skarżącego w przypadku sąsiednich nieruchomości organy orzekały w sposób odmienny.
W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umożliwienie uwłaszczenia zgodnie z wnioskiem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się uzasadniona aczkolwiek z powodów innych niż w niej podniesione.
Na wstępie należy zaznaczyć jednak, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Przy czym zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Materialno - prawną podstawę zaskarżonej decyzji wg Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowił art. 1 ust. 1 ustawy przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005r. (Dz.U. 175 poz. 1459) "o przekształcaniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości" w brzmieniu: Osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Przez nieruchomość rolną rozumie się nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne.
Jednocześnie organy administracji o przeznaczeniu przedmiotowej nieruchomości orzekły opierając się na zapisie w umowie notarialnej pomiędzy Miastem a R. F. o przekazaniu mu jej w użytkowanie wieczyste, z którego wynika, iż użytkownik wieczysty zobowiązany jest korzystać z niej zgodnie z jej przeznaczeniem w planach zagospodarowania przestrzennego Miasta, a przeznaczonej pod pawilon handlowy.
Należy zauważyć jednak, iż o przeznaczeniu danej nieruchomości w rozumieniu ustawy z 29 lipca 2005r. "o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności" rozstrzyga akt prawa miejscowego jakim jest uchwalany plan zagospodarowania przestrzennego a nie umowa łącząca strony, której organy nadały zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie. Przy tym należy podkreślić, iż umowa o przekazaniu nieruchomości zawarta została dnia 17 lutego 1994r. Tymczasem stosownie do treści przepisu art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995r. zachowały moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 roku.
Natomiast zarówno organy pierwszej jak i drugiej instancji nie ustaliły jakie było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005r. Ograniczono się jedynie do przeprowadzenia w dniu 21 lipca 2006r. wizji w terenie w trakcie której stwierdzono: "Działka zabudowana pawilonem handlowym - parterowym. W trakcie wizji pawilon nieczynny." Taki wynik wizji nie przesądza oczywiście o faktycznym przeznaczeniu nieruchomości. Przy tym podkreślić należy, iż z operatu szacunkowego który załączony został do akt sprawy wynika, iż działka ta jest "zabudowana budynkiem mieszkalnym szeregowym" a "zlokalizowana w strefie pośredniej osiedli mieszkaniowych o różnej intensywności zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej niskiej" (k. 8 operatu). Sprzeczność ta wymaga wyjaśnienia.
Podejmując rozstrzygnięcie sprawy w formie decyzji organ administracji publicznej ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 k.p.a.). Wskazane obowiązki procesowe mają na celu zapewnić w postępowaniu administracyjnym realizację zasady prawdy obiektywnej, stanowią dla strony gwarancję procesową eliminowania arbitralnych rozstrzygnięć.
Wykonanie powyższych obowiązków powinno znaleźć swoje odbicie w uzasadnieniu faktycznym decyzji załatwiającej sprawę, poprzez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107§3k.p.a.).
W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organów administracyjnych będzie ustalenie rzeczywistego przeznaczenia nieruchomości objętej wnioskiem R. F. i uwzględnienie wyników ustaleń w wydanej w przyszłości decyzji.
Niezależnie od powyższego, sąd zwraca uwagę, iż organy administracyjne w rozpoznawaniu wniosku R. F. niesłusznie ograniczyły się wyłącznie do oceny, czy nieruchomość objęta wnioskiem odpowiada warunkom zawartym w art. 1 ust. 1 cyt. ustawy. Natomiast w ogóle nie odniosły się do ustępu drugiego tego artykułu, który wymienia również inne osoby, które mogą wystąpić o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W tym kierunku organy nie wykonały jakichkolwiek ustaleń, jak też nie przedstawiły swojego stanowiska i również z tego względu należy uznać, iż działanie organów administracji oraz wydane następnie decyzje naruszają wskazane wyżej przepisy Kodeksy postępowania administracyjnego.
Dlatego mając na uwadze zasadnicze braki w postępowaniu dowodowym prowadzonym już przez organ I - szej instancji mające bezpośredni wpływ na wydaną decyzję a w rezultacie na wynik postępowania - na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.
W konsekwencji na mocy przepisu art. 152 oraz art. 200 wskazanej ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/Sz. Widłak /-/W. Długaszewska /-/M. Kosewska
T.M.d