Uzasadnienie
Na mocy postanowienia referendarza sądowego, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, W. P. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym także ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka w P. na pełnomocnika skarżącego wyznaczyła adwokata A. C. (k. 53 akt sądowych). Wskazana pełnomocnika reprezentowała skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji i otrzymała za to stosowane wynagrodzenie (k. 72 akt sądowych).
Po doręczeniu wyroku oddalającego skargę wraz z uzasadnieniem, wyznaczona na pełnomocnika z urzędu, sporządziła i wniosła skargę kasacyjną (k. 92-95 akt sądowych) oraz poprzez pełnomocnika substytucyjnego brała udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 106-107 oraz k. 112 akt sądowych). Jednocześnie wyznaczona na pełnomocnika wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone ani w całości ani w części przez stronę (k. 93 oraz k. 112 akt sądowych)
Zgodnie z art. 250 ustawy 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Skarga kasacyjna została złożona w dniu 15 kwietnia 2015 roku, a zatem zgodnie z treścią §22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 06 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2016, poz. 1714 ze zm.) oraz zgodnie z treścią §22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2015, poz. 1801) w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2013, poz. 461 ze zm.).
Przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną była należność pieniężna w rozumieniu §18 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku, a wartość przedmiotu zaskarżenia objętego skarga kasacyjną to 42.041 zł.
Wynagrodzenie adwokata wyznaczonego na pełnomocnika z urzędu należało więc ustalić na podstawie §18 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z §6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku.
W drugiej instancji sprawę prowadził ten sam adwokat, a zatem stawka wynagrodzenia odpowiadającego nakładowi pracy za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 1.800 zł (2.400 zł x 75%).
Nie stwierdzono okoliczności uzasadniających ustalenie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu na poziomie wyższym od podstawowego. Wynagrodzenie w powyższej wysokości odpowiada nakładowi pracy adwokata w niniejszej sprawie.
Obliczoną w ten sposób kwotę wynagrodzenia, zgodnie z §2 ust. 3 wskazanego powyżej rozporządzenia, należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.