Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. Marszałek Województwa unieważnił na podstawie art. 112 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii C zdawany w dniach 20 sierpnia i 20 września 2007 r. przez R S w [...].
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że powyższy egzamin zdano z wynikiem pozytywnym, wobec czego Starosta w dniu 10.10.2007 r. wydał decyzję stwierdzającą spełnienie wymogów do otrzymania prawa jazdy kat. C. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21.12.2011 r. (sygn. II K 250/11) Sąd Rejonowy uznał R S winnym tego, że od czerwca 2007 r. używał dokumentu w postaci orzeczenia lekarskiego, w którym poświadczono nieprawdę, tj. przestępstwa z art. 273 kk.
R S uzyskał zaświadczenie lekarskie niezgodnie z prawem, wobec czego nie było podstaw do przystąpienia do szkolenia i do egzaminu na prawo jazdy, co wynika wprost z art. 90 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 112 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Organ nie przeprowadził postępowania dowodowego z całych akt sprawy karnej. Strona wniosła o dopuszczenie dowodu z akt postępowania karnego sygn. akt II K 250/11. Przedłożyła zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do wykonywania zawodu kierowcy kat. B i C wydane w dniu 22 sierpnia 2012 r.
SKO decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że strona posłużyła się zaświadczeniem lekarskim poświadczającym nieprawdę wobec czego nie była uprawniona do udziału w szkoleniu i egzaminie na prawo jazdy. Z tego względu istniały podstawy z art. 72 ust. 1 pkt. 1 ustawy o kierujących pojazdami, dalej u. k. p., do unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii C zdawanego w dniach 20 sierpnia i 20 września 2007 r. przez R S w [...]. Strona nie mogła być egzaminowana jako osoba nieposiadająca orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 50 ust. 2 u.k.p.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesiono o uchylenie decyzji organu II i I instancji.
Organom zarzucono naruszenie art. 112 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 50 ust. 2 lit. 4 a u.k.p. poprzez ich błędne zastosowanie i pominięcie tego, że aktualnie skarżący dysponuje zaświadczeniem lekarskim z dnia 22 sierpnia 2012 r. o braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego i dlatego stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Decyzją z dnia [...] Marszałek Województwa unieważnił na podstawie art. 112 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym egzamin państwowy na prawo jazdy kategorii C zdawany w dniach 20 sierpnia i 20 września 2007 r. przez R S w [...].
Organ stwierdził, że powyższy egzamin zdano z wynikiem pozytywnym, wobec czego Starosta w dniu 10.10.2007 r. wydał decyzję stwierdzająca spełnienie wymogów do otrzymania prawa jazdy kat. C. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21.12.2011 r. (sygn. II K 250/11) Sąd Rejonowy uznał R S winnym tego, że od czerwca 2007 r. używał dokumentu w postaci orzeczenia lekarskiego w którym poświadczono nieprawdę, tj. przestępstwa z art. 273 kk.
Należy podkreślić, że fakt wydania tego wyroku był okolicznością bezsporną między stronami. Sporna jest natomiast ocena prawna skutków tego wyroku.
Zdaniem Sądu organ zasadnie stwierdził, że R S uzyskał zaświadczenie lekarskie niezgodnie z prawem, wobec czego nie było podstaw do przystąpienia do szkolenia i do egzaminu na prawo jazdy, co wynika wprost z art. 90 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 50 ust. 2 pkt. 4 a u.k.p. Strona nie mogła być egzaminowana jako osoba nieposiadająca orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 50 ust. 2 u.k.p.). Na równi bowiem traktować należy sytuację, w której skarżący dysponował zaświadczeniem lekarskim w treści którego poświadczono nieprawdę jakoby poddał się on stosownemu badaniu stwierdzającemu jego zdolność do ubiegania się o wydanie prawa jazdy, z nieposiadaniem wymaganego zaświadczenia lekarskiego.
Z tego względu istniały podstawy z art. 72 ust. 1 pkt. 1 u. k. p., do unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii C zdawanego w dniach 20 sierpnia i 20 września 2007 r. przez R S w [...].
Wbrew zarzutom skargi organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy. Strona przedłożyła w toku postępowania aktualne zaświadczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do wykonywania zawodu kierowcy kat. B i C wydane w dniu 22 sierpnia 2012 r. Nie ma ono jednak znaczenia dla oceny tego, czy skarżący spełniał przesłanki do przystąpienia do egzaminu w 2007 r. Dotyczy ono bowiem spełniania warunków zdrowotnych do prowadzenia pojazdów w dacie wystawienia zaświadczenia, czyli w dniu 22 sierpnia 2012 r.
W tym stanie sprawy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.