Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 stycznia 2011 r. Burmistrz Miasta – działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), uchwały Nr XXXV/245/2009 Rady Miejskiej z dnia 29 października 2009 r. w sprawie podatku od nieruchomości - określił podatnikowi P. I. Spółka Akcyjna z siedzibą w P. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. wraz z odsetkami za zwłokę.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 15 stycznia 2010 r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2010 r., w której wykazała kwotę podatku w wysokości [...] zł., podstawę opodatkowania 4.626,00 m² opodatkowaną według stawki dla gruntów pozostałych.
Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2010 r. organ wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, które potwierdziło, iż Spółka od stycznia 2010 r. jest właścicielem gruntów, położonych na terenie miejscowości W. W następstwie kolejnych wezwań organu podatkowego Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 r. z obowiązkiem podatkowym od miesiąca maja. Przyczyną złożenia deklaracji była sprzedaż w miesiącu kwietniu gruntów o powierzchni 600,00 m². W deklaracji Spółka wyliczyła podatek na kwotę [...] zł.
Burmistrz Miasta wskazał, że w odpowiedzi na zapytanie dotyczące zabudowy gruntów będących przedmiotem opodatkowania, radca prawny H. W. powołując się na udzielone mu przez Spółkę pełnomocnictwo, poinformował, że działki o numerach 199/5, 199/7, 199/8, 199/9, 199/10, 199/11, 199/12, 199/13 i 199/14 są zabudowane, natomiast działki o numerach 199/5 i 199/7 nie są bezpośrednio zabudowane lecz stanowią uzupełnienie infrastruktury dla pozostałych działek jako dojazdy, miejsca postojowe, śmietniki, place zabaw. Ponadto oświadczył, że budowa budynków mieszkalnych posadowionych na działkach objętych postępowaniem nie jest ostatecznie zakończona. W uzasadnieniu omawianej decyzji organ ubocznie uznał, że radca prawny H. W. udzielał odpowiedzi na pytania organu podatkowego nie mając stosowanego umocowania do tego typu działań, o czym Spółka została poinformowana w piśmie z dnia 21 października 2010 r.
Na podstawie zawartej w aktach dokumentacji organ ustalił, że P. I. S.A. na posiadanym gruncie wybudowała domy - w zabudowie szeregowej, w stanie surowym zamkniętym, z przeznaczeniem na sprzedaż mieszkań usytuowanych w tych domach. P. I. S.A. prowadzi więc na posiadanym gruncie działalność gospodarczą polegającą na budowie i sprzedaży domów i mieszkań, czego dowodem są oferty sprzedaży publikowane przez P. I. w internecie i w czasopiśmie lokalnym (oferta sprzedaży zamieszczona w Tygodniku [...] z dnia 17.12.2010r.). Organ ustalił, że Spółka nie pozyskała decyzji o użytkowaniu wybudowanych budynków (informacja od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego), co tym samym nie znalazło odzwierciedlenia w rejestrze budynków i gruntów.
W związku z tym, zdaniem organu podatkowego, w stosunku do podatnika należy zastosować art. 1 a ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) i opodatkować grunty jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przy zastosowaniu tzw. wyższej stawki. Natomiast budynki nie podlegają opodatkowaniu, albowiem nie mają jeszcze statusu budynków, ze względu na brak decyzji pozwalającej na użytkowanie i surowy stan lokali usytuowanych w tych budynkach. Organ wyjaśnił ponadto, że znajdujące się na gruntach będących przedmiotem opodatkowania budynki nie spełniają kryterium budynków mieszkalnych. Zaznaczył, że za budynek mieszkalny uznaje się budynek wykorzystywany na cele mieszkalne, który faktycznie zaspokaja potrzeby mieszkaniowe podatnika. Stwierdził, że Spółka zajmuje się sprzedażą budynków wybudowanych na spornych gruntach, co jest bezsprzecznie rozumiane jako prowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej.
Wybudowane zatem budynki nie są wykorzystywane na cele mieszkaniowe i nie zaspokajają potrzeb mieszkaniowych podatnika, bowiem poprzez ich sprzedaż Spółka osiąga zyski, które podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Organ wskazał ponadto, że podstawą wymiaru podatków winny być dane z ewidencji gruntów i budynków, co wynika z treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz z przepisów ustaw normujących podatek od nieruchomości, rolny i leśny. Zaznaczył, że w postępowaniu wyjaśniającym, na podstawie kolejnego wypisu z rejestru gruntów uzyskanego ze Starostwa Powiatowego, Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru sporządzonego według stanu na dzień 22 październik 2010 r. ustalił, iż grunty wykazane w deklaracji są nadal sklasyfikowane symbolem Bp, czyli są to zurbanizowane tereny niezabudowane. Wskazał ponadto na treść art. 1a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b wskazanej ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.
W końcowej części uzasadniania organ przedstawił sposób obliczenia podatku.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, iż pismem z dnia 12 października 2010 r. skutecznie udzieliła radcy prawnemu H. W. pełnomocnictwo do reprezentowania jej w niniejszym postępowaniu. Pismo to zostało przedłożone do akt sprawy. Tymczasem organ stwierdził, że pełnomocnik dotychczas występujący w imieniu strony nie został umocowany w sposób prawidłowy i dalszą korespondencję kierował bezpośrednio do strony. Mając powyższe na uwadze Spółka stwierdziła, że wszelkie postanowienia organu i decyzja wydane w toku postępowania po dniu 12 października 2010 r. nie zostały skutecznie doręczone. Okoliczność ta stanowi podstawę do uchylenia wydanej przez organ I instancji decyzji, gdyż strona z winy organu nie miała możliwości reprezentowania swoich praw.
Spółka zakwestionowała również część merytoryczną zaskarżonej decyzji. Podniosła, że sporne grunty są przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe, na gruntach tych są budynki mieszkalne w budowie, nie jest na nich prowadzona działalność gospodarcza. Działki te jako "towary" są własnością Spółki, jednak nie ma na nich ani budynków biurowych, ani produkcyjnych. Strona oświadczyła, że działki te są przedmiotem obrotu w ramach jej działalności, jednakże nie jest na nich prowadzona działalność gospodarcza. Zdaniem odwołującej nieuprawnione jest też zawężanie przez organ podatkowy klasyfikacji budynków, do których stosuje się korzystniejszą stawkę opodatkowania do budynków zamieszkałych przez podatnika. Spółka zaznaczyła, że jako osoba prawna nie ma miejsca zamieszkania tylko siedzibę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 kwietnia 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta.
W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy zauważył, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu H. W. przez P. I. S.A. w P. do "reprezentowania spółki we wszystkich sprawach, gdzie spółka występuje jako strona, wnioskodawca lub uczestnik". Pełnomocnictwo opatrzone jest datą 12 października 2010 r. i zostało złożone organowi I instancji w dniu 15 października 2010 r. Organ odwoławczy stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż podatnik jest w postępowaniu podatkowym stroną, a zatem, że może działać przez pełnomocnika. Zaznaczył ponadto, że ze znajdującego się w aktach sprawy aktualnego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego P. I. S.A. wynika, że zarząd tej Spółki jest jednoosobowy. Funkcję Prezesa zarządu pełni T. R. i to on podpisał pełnomocnictwo.
W ocenie organu ważność i skuteczność tego pełnomocnictwa w rozpoznawanej sprawie nie może – wbrew stanowisku organu I instancji – budzić wątpliwości. Organ wskazał na treść art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się właśnie jemu. Za trafne zatem Kolegium uznało zarzuty podnoszone w odwołaniu, że doręczenia po dniu 15 października 2010 r. dokonywane bezpośrednio stronie, a nie pełnomocnikowi były wadliwe. Stwierdziło jednak, że uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ zauważył, że z materiałów postępowania wynika, iż po dniu 15 października 2010 r. organ podatkowy nie podejmował czynności dowodowych, przy których realizacji winien umożliwić stronie udział. Jego zdaniem błędne skierowanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do zapoznania się z materiałem postępowania i ewentualnego złożenia dalszych wniosków dowodowych, nie pozbawiło spółki możliwości w tym zakresie, albowiem Kolegium ponowiło wyznaczenie tego terminu, kierując stosowne powiadomienie do pełnomocnika.
Jednak z możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału (poza odwołaniem) pełnomocnik nie skorzystał. Błędne zaś skierowanie decyzji do strony zamiast do pełnomocnika również nie pozbawiło strony możliwości obrony jej praw, skoro odwołanie zostało złożone w terminie. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie ma potrzeby uzupełnienia postępowania w znacznej części lub jego przeprowadzenia w całości. Materiały postępowania zawierają bowiem wszelkie niezbędne dowody pozwalające na rozstrzygnięcie, a spór pomiędzy stroną a organem I instancji sprowadza się do oceny prawnej niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego.
Organ stwierdził, że materiały postępowania pomocne dla ustalenia stanu faktycznego są kompletne, a wobec braku zarzutów w tej mierze w odwołaniu - ustalenia faktyczne pozostają bezsporne. Jego zdaniem nie ma zatem wątpliwości, iż P. I. S.A. jest właścicielem nieruchomości wskazanych w decyzji jako przedmiot opodatkowania, ich powierzchnia użytkowa, stanowiąca podstawę opodatkowania wynosiła w okresie do kwietnia 2010 r. 4.626 m2, a od maja 2010 r. 4.026 m2. Składające się na nieruchomość działki są oznaczone symbolem ewidencyjnym "Bp". Na nieruchomości realizowana jest przez podatnika budowa domów jednorodzinnych przeznaczonych do zbycia.
Kolegium wskazało, że działki, z których składa się opodatkowana nieruchomość są oznaczone symbolami "Bp" a zatem zaliczane są do zurbanizowanych terenów niezabudowanych. Stosownie do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego realizowana jest na nich inwestycja polegająca na budowie domów mieszkalnych jednorodzinnych. Zdaniem organu poza sporem pozostaje, że działalność polegająca na budowie domów mieszkalnych jest działalnością gospodarczą (art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej – t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 220, poz. 1447 ze zm. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w zw. z art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej - Dz.U. Nr 173, poz. 1808). Za bezsporne organ uznał także to, że P. I. S.A. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, którego przedmiotem działalności jest m.in, budownictwo (odpis z Krajowego Rejestru Sądowego).
Jakkolwiek zatem na opodatkowanej nieruchomości realizuje się budowę budynków mieszkalnych, to wobec niezakończenia tej inwestycji, a zatem niezabudowania gruntów budynkami mieszkalnymi, a nadto wobec nieprzekwalifikowania tych gruntów na tereny mieszkaniowe, nie mogą być one uznane za związane z takimi budynkami. Skoro zaś pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego na nich działalność gospodarczą polegającą na wznoszeniu budynków, to podatkowo winny być kwalifikowane jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. I. S.A. z siedzibą w P., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie zwrotu kosztów procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że decyzja organu I instancji jako nieprawidłowo doręczona stronie, zamiast ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, w ogóle nie weszła do obrotu prawnego. Wobec powyższego, zdaniem strony, orzeczenie SKO jest sprzeczne samo w sobie - utrzymuje w mocy decyzję, której nie ma w obrocie prawnym. Ponadto w związku z brakiem prawidłowego powiadamiania strony o czynnościach postępowania zostało naruszone jej prawo do uczestnictwa w tym postępowaniu. To powoduje wadliwość dotychczasowego postępowania i konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się merytorycznie do kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości spornych gruntów, strona podtrzymała swoje stanowisko, że grunty te nie są gruntami które powinny być opodatkowane jako grunty związanych z działalnością gospodarczą. Wskazała, że zakwestionowane grunty są przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe, na gruntach tych są budynki mieszkalne, których budowa już została zakończona, budynki zostały zgłoszone do użytkowania. W ewidencji gruntów nastąpiła zmiana przeznaczenia terenu. Spółka stwierdziła, że działki te są przedmiotem obrotu w ramach działalności spółki, jednakże nie jest na nich prowadzona działalność gospodarcza.
W ocenie strony nieuprawnione jest też zawężanie przez organ podatkowy klasyfikacji budynków, do których stosuje się korzystniejszą stawkę opodatkowania do budynków zamieszkałych przez podatnika. Jej zdaniem ustawa mówi wyraźnie o gruntach związanych z budynkami mieszkalnymi i nie zawęża tego do budynków zamieszkałych przez podatnika. Ponadto spółka jako osoba prawna nie ma miejsca zamieszkania, tylko siedzibę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, podtrzymała zarzuty zgłoszone w skardze. Pełnomocnik dodatkowo podniósł w uzupełnieniu zarzutu braku prawidłowego doręczenia mu informacji o zakończeniu postępowania oraz decyzji organu I instancji, że nie miał możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w tej sprawie materiałem dowodowym i odniesienia się do niego. Oświadczył, że o decyzji organu I instancji dowiedział się od klienta. Wskazał również, że nie jest mu wiadomym dlaczego organ I instancji zakwestionował złożone przez niego pełnomocnictwo. Przyznał, iż w toku postępowania odwoławczego miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, ale nie uzupełniał materiału dowodowego w żadnym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Ocena legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego prowadzi do wniosku, iż została ona wydana zgodnie z prawem materialnym i przepisami postępowania podatkowego
Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do dwóch kwestii: procesowej – zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu podatkowym i materialnej – zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów będących własnością skarżącej Spółki według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
Rozpatrując pierwszą ze wskazanych kwestii, Sąd dokonał oceny zasadności zarzutu Spółki dotyczącego pozbawienia jej czynnego udziału w postępowaniu podatkowym i możliwości obrony swoich praw zarówno z punktu widzenia naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego gwarantujących stronie czynny udział w każdym stadium postępowania - art. 123 § 1 oraz możliwość wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranego materiału dowodowego - art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – w dalszej części O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), jak i wskazanej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. kwalifikowanej wady postępowania (przesłanki wznowienia) – strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - skutkującej uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b O.p.
W aktach rozpatrywanej sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone w dniu 12 października 2010 r. radcy prawnemu H. W. przez P. I. S.A. w P. Pełnomocnictwo to zostało złożone do akt w dniu 15 października 2010 r. Organ I instancji uznał, iż z treści pełnomocnictw nie wynika umocowanie radcy prawnego do działania w niniejszej sprawie w imieniu Spółki. W konsekwencji pismem z dnia 17 grudnia 2010 r., doręczonym bezpośrednie Stronie, Burmistrz wyznaczył Spółce – w trybie art. 200 § 1 O.p. – siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a następnie doręczył również Spółce, z pominięciem pełnomocnika, swoją decyzję z dnia 4 stycznia 2011 r.
Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wbrew twierdzeniom organu I instancji, uznało ważność i skuteczność przedmiotowego pełnomocnictwa w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy słusznie stwierdził, że z treści pełnomocnictwa wynika prawidłowe umocowanie radcy prawnego H. W. do reprezentowania Spółki w przedmiotowej sprawie. Ponadto, prawidłowo przyjął, iż pełnomocnictwo spełnia wymogi formalne, bowiem zostało podpisane przez prezesa zarządu Spółki, który zgodnie z przedłożonym w postępowaniu odwoławczym odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego jest uprawniony do samodzielnego reprezentowania Spółki.
Zgodnie z art. 145 § 2 O.p. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, iż doręczenia dokonywane po dniu 15 października 2010 r. bezpośrednio stronie, a nie pełnomocnikowi były wadliwe. W ocenie Sądu zasadnie jednak Kolegium przyjęło, iż wskazane naruszenie prawa procesowego nie miało istotnego wpływu na jego dalszy przebieg i rozstrzygnięcie w sprawie, bowiem strona nie została pozbawiona udziału w postępowaniu i możliwości obrony swoich praw. Trafnie bowiem organ odwoławczy wskazał, że z materiałów postępowania wynika, iż organ I instancji po dniu 15 października 2010 r. nie podejmował czynności dowodowych, przy których realizacji winien umożliwić stronie udział. Za zasadną Sąd uznał również argumentację organu, że pomimo, iż organ I instancji doręczając Stronie postanowienie wyznaczające jej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie pominął jej pełnomocnika, to jednak Spółka nie została pozbawiona możliwości brania udziału w sprawie, albowiem Kolegium ponowiło wyznaczenie tego terminu kierując do pełnomocnika zawiadomieni z dnia 10 marca 2011 r. Powyższe przyznał sam pełnomocnik na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. stwierdzając, że w toku postępowania odwoławczego miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, ale nie uzupełniał materiału dowodowego w żadnym zakresie.
Słusznie ponadto Kolegium zauważyło, że również błędne skierowanie decyzji pierwszoinstancyjnej do Strony, zamiast do pełnomocnika, nie pozbawiło Spółki możliwości obrany jej praw, skoro odwołanie zostało złożone w terminie.
Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż wprawdzie w rozpatrywanej sprawie organ I instancji, pomijając pełnomocnika Strony, naruszył przepisy prawa procesowego – art. 145 § 2, art. 123 § 1, art. 200 § 1 O.p. – to jednak, jak prawidłowo wykazał organ odwoławczy, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, skutkujący koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części p.p.s.a. W ocenie Sądu, takiego wypływu nie wykazano również w skardze.
Nie można także przyjąć, iż przedmiotowe postępowanie dotknięte jest wadą kwalifikowaną uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p. – strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu – i skutkującą uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.
Należy zauważyć, iż w uchwale 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005/4/66) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Ponadto Sąd uznał, iż naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Za prawidłowe Sąd uznał również merytoryczne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Organy podatkowe ustaliły, że P. I. S.A. z siedzibą w P. jest właścicielem nieruchomości wskazanych w decyzji jako przedmiot opodatkowania, ich powierzchnia użytkowa, stanowiąca podstawę opodatkowania wynosiła w okresie od stycznia do kwietnia 2010 r. – 4.626 m2, a od maja do grudnia 2010 r. – 4.026 m2, składające się na nieruchomość działki są oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem ewidencyjnym Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane, na nieruchomości realizowana jest przez podatnika budowa domów jednorodzinnych przeznaczonych do zbycia.
Wobec powyższych okoliczności organy podatkowe uznały za zasadne opodatkowania gruntów będących własnością skarżącej Spółki według stawki jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarcza. Z kolei, zdaniem Strony, z racji, iż na gruntach tych wybudowała budynki mieszkalne, nie jest na nich prowadzona działalność gospodarcza.
Zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie z powyższa definicją, wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych.
W wyroku z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1025/09 (Lex nr 745431) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił jednak, że interpretacji zdefiniowanego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcia gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie można poprzestać jedynie na jego literalnym znaczeniu tj. traktować jako związane z działalnością gospodarczą wszystkie nieruchomości i obiekty budowlane podatnika. Organ podatkowy, w razie wątpliwości dotyczących charakteru gruntu i budynków, powinien podjąć wszelkie możliwe czynności dowodowe w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Niewykonanie tych czynności skutkuje wadliwością decyzji rozstrzygającej sprawę podatkową.
W ocenie Sądu organy obu instancji podjęły dostateczne czynności dowodowe w celu wyjaśnienia charakteru budynków mieszkalnych wybudowanych na gruntach będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W konsekwencji tych ustaleń zasadnie również przyjęły, iż pomimo mieszkalnego charakteru budynków wybudowanych przez Spółkę na spornych gruntach, grunty te winny być opodatkowane według stawki jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
Niewątpliwie, jak słusznie zauważyło SKO, o powyższym przesądza fakt, iż skarżąca Spółka jako spółka akcyjna jest wpisana do Krajowego Rejestru Przedsiębiorców, a zatem posiada statut przedsiębiorcy. Dodatkowo prowadzona przez Stronę na spornych gruntach działalność polegająca na budowie domów jednorodzinnych jest działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z ostatnim powołanym przepisem działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Jak wynika z przedłożonego w postępowaniu odwoławczym odpisu Krajowego Rejestru Sądowego na stan 11 marca 2011 r. przedmiotem działalności Spółki są m.in. roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych.
Ponadto według niezakwestionowanych przez Stronę ustaleń organu I instancji wybudowane przez Spółkę budynki są przeznaczone na sprzedaż, o czym świadczy oferta P. I. S.A. umieszczona w portalu internetowym tej firmy oraz w czasopiśmie lokalnym (oferta sprzedaży zamieszczona w Tygodniku [...] z dnia 17 grudnia 2010 r.). Mając na uwadze powyższe okoliczności zasadnie organy podatkowe ustalił, że Spółka zajmuje się sprzedażą budynków wybudowanych na spornych gruntach, co należy niewątpliwie rozumieć jako prowadzenie przez nią działalności gospodarczej.
W ocenie Sądu prawidłowe są również ustalenia organów obu instancji, iż wybudowane przez Stronę na spornych gruntach budynki nie mają charakteru budynków mieszkalnych uzasadniających zastosowanie wyjątku od reguły zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Według ustaleń organu I instancji wynika bowiem, że w 2010 r. nie wydano żadnych decyzji zezwalających na użytkowanie obiektów wzniesionych na przedmiotowych działkach przez Spółkę (informacja od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego). Ponadto lokale w nich usytuowane są niezamieszkałe i pozostają w stanie surowym. Oznacza ta zatem, iż budynki w 2010 r. nie spełniały jeszcze swoje celu zaspakajania potrzeb mieszkaniowych, z uwagi na który ustawodawca wprowadził preferencje w podatku od nieruchomości.
Zasadnie ponadto organy podatkowe zwróciły uwagę na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Słusznie zatem organy obu instancji, na podstawie wypisu z rejestru gruntów sporządzonego na dzień 22 października 2010 r., ustaliły, że w 2010 r. sporne grunty oznaczone były symbolem Bp, czyli zurbanizowane tereny niezabudowane.
Wobec okoliczności podniesionych w skardze, iż budynki zostały zgłoszone do użytkowania, a w ewidencji nastąpiła zmiana przeznaczenia terenów, należy zaznaczyć, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest prawidłowe ustalenie podatku od nieruchomości za 2010 r., stąd ustalenia organów podatkowych dotyczyły tego roku podatkowego i wszelkie późniejsze zmiany okoliczności faktycznych, nawet mające miejsce w dniu wniesienia skargi, nie mogą wpływać na wymiar podatku za 2010 r.
Mając powyższe na uwadze, jako że Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, skargę należało oddalić jako bezzasadną, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.