Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 09 lutego 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. K. z uwagi na jednodniowe uchybienie terminowi do jej wniesienia. Korespondencję zawierającą przedmiotowe postanowienie w dniu 14 lutego 2010 roku odebrała kuzynka skarżącego W. Sz.
Pismem z dnia 18 marca 2010 roku pełnomocnik z wyboru w osobie adwokata, załączając pełnomocnictwo z dnia 16 marca 2010 roku, w imieniu Skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono, że decyzję skierowaną na adres zamieszkania Skarżącego odebrał jego współlokator M. Sz., który nie potrafił precyzyjne określić, w jakiej dacie odebrał przeznaczoną dla Skarżącego przesyłkę. Podkreślono przy tym, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w postaci usług transportowych, co wiąże się z częstymi i długotrwałymi pobytami poza miejscem zamieszkania. Według twierdzenia wniosku Skarżący zapoznał się z decyzją pod koniec listopada 2009 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Korespondencję zawierającą postanowienie o odrzuceniu skargi, podobnie jak decyzję, odebrał współlokator Skarżącego. Jednakże przesyłka zawierająca postanowienie o odrzuceniu skargi niewątpliwie została przekazana Skarżącemu, gdyż w dniu 16 marca 2010 roku ustanowił on pełnomocnika w sprawie.
W tych okolicznościach nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić czy strona uchybiła terminowi określonemu w art. 87 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z kolei odrzucić można jedynie wniosek spóźniony, a nie wniosek, co do którego istnieją wątpliwości odnośnie zachowania 7-dniowego terminu do jego złożenia (porównaj postanowienie NSA z dnia 05 czerwca 2008 roku, sygn. akt II OZ 571/08, Lex nr 493614). Stąd żądanie przywrócenia terminu podlegało merytorycznej ocenie.
Wnioskodawca nie kwestionuje, że data widniejąca na pokwitowaniu odbioru decyzji (12 listopad 2009 roku) jest rzeczywistą datą jej doręczenia. Bieg terminu do wniesienia skargi oblicza od tej właśnie daty i potwierdza jednodniowe uchybienie terminu do wniesienia skargi.
Wniosek o przywrócenie terminu okazał się nieuzasadniony, gdyż okoliczności powołane przez Skarżącego nie wskazują na brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Z argumentacji Skarżącego nie wynika, aby dochowanie terminu do wniesienia skargi było niemożliwe przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych.
Jeśli nawet przyjąć, że Skarżący zapoznał się z kwestionowaną decyzją pod koniec listopada 2009 roku, to jednak nie stało to na przeszkodzie sporządzeniu skargi na długo przed upływem terminu na jej wniesienie; skarga została sporządzona w dniu 04 grudnia 2009 roku (na dziesięć dni przed upływem 30-dniowego terminu).
W tej sytuacji Skarżący miał możliwość złożyć skargę w urzędzie pocztowym w ustawowym terminie. Wykonywanie działalność gospodarczej, czy też brak wiedzy, co do daty odebrania przesyłki, nie były przeszkodami, których Wnioskodawca nie mógł usunąć przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Nie były to przeszkody uniemożliwiające osobiste sporządzenie skargi w terminie, dlatego też nie mogą być potraktowane za takie dla czynności złożenia skargi.
Z kolei odkładanie w czasie czynności złożenia skargi w sytuacji, gdy Skarżący miał problem z precyzyjnym ustaleniem ostatniego dnia terminu na jej skuteczne wniesienie, przesądza o braku staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 §1 oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia
/-/ M. Ławniczak