Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. uchyliło w całości decyzję Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...]r.
(wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta) w przedmiocie nałożenia na X kary pieniężnej w wysokości [...]zł za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...]poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ II instancji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym.
Kara pieniężna została naliczona za okres od dnia kontroli przedmiotowego pasa drogowego ul. [...] – od [...] r. do dnia wykonania ostatniego zdjęcia potwierdzającego obecność reklamy, czyli do dnia [...] r. Łączna powierzchnia reklamy według ustaleń organu I instancji wynosiła [...] m kw. Reklama została umieszona bez zezwolenia ZDM, a jej właścicielem była strona. [...] r. odbyły się oględziny pasa drogowego z udziałem pełnomocnika strony. W dniach [...] r. i [...]r. odbyły się dalsze kontrole ze sporządzeniem dokumentacji fotograficznej.
Po rozpatrzeniu odwołania strony organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji.
W jego ocenie, w trakcie postępowania przed organem I instancji nie dokonano wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ze zdjęć wykonanych podczas kontroli nie wynika, która z przedstawionych na fotografiach reklam jest przedmiotem postępowania. Na mapie zawartej w aktach sprawy zaznaczono [...] reklamy. Organ I instancji winien wskazać, jaka konkretnie reklama jest przedmiotem niniejszego postępowania. Organ winien również wyjaśnić precyzyjnie, jaka część reklamy znajdowała się w pasie drogowym przy ul. [...]. Jaki był numer ewidencyjny działki zajmowanej przez reklamę. Organ I instancji nie wyjaśnił ponadto, na jakiej podstawie ustalono powierzchnię reklamy na [...] m kw. Organ winien stwierdzić, czy doszło w ogóle do zajęcia pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych. Jak również, kto jest właścicielem reklamy, kto ją umieścił w pasie drogowym. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Organ nie zawiadomił ponadto strony o oględzinach.
W skardze od decyzji organu II instancji strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie:
- - art. 7 i 77 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i uznanie, że strona zajęła część pasa drogowego poprzez umieszczenie w jego obrębie reklamy w sytuacji, gdy brak było podstaw do dokonania ustaleń tego rodzaju
- - art. 105 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sprawie, które jest bezprzedmiotowa.
Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a. oznaczałby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 40 ust. 1, 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 460) stanowiący, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, którym mowa w ust. 2 pkt 3 (m.in. umieszczenia w pasie drogowym reklam) ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m 2 pasa drogowego (ust. 6).
Wynika z powyższego, że przesłankami do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym została umieszczona reklama i nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi.
Pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 cyt. ustawy o drogach publicznych). Reklamę zaś stanowią – tablica reklamowa, urządzenie reklamowe i każdy inny nośnik informacji wizualnej wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi (art. 4 pkt 23 cyt. ustawy). Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 ustawy).
Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie wskazał na błędy procesowe w postępowaniu przed organem I instancji, co uzasadniało uchylenie decyzji i nakazanie organowi przeprowadzenia ponownie postępowania wyjasniającego.
W tego rodzaju postępowaniach należy stwierdzić dokładnie, jakie urządzenie (do kogo należące i o jakiej powierzchni reklamowej), w jakim okresie i w jakim konkretnie pasie drogowym zostało umieszczone bez zezwolenia zarządcy drogi.
Organ II instancji prawidłowo, w ocenie Sądu, wskazał, że ze zdjęć wykonanych podczas kontroli nie wynika, która z przedstawionych na fotografiach reklam jest przedmiotem postępowania. Na mapie zawartej w aktach sprawy zaznaczono [...] reklamy. Organ I instancji winien zatem wskazać, jaka konkretnie reklama jest przedmiotem niniejszego postępowania. Organ winien wyjaśnić precyzyjnie, jaka część reklamy znajdowała się w pasie drogowym przy ul. [...]. Jaki był numer ewidencyjny działki zajmowanej przez reklamę. Organ I instancji nie wyjaśnił ponadto, na jakiej podstawie ustalono powierzchnię reklamy na [...] m kw. Organ winien stwierdzić, czy doszło w ogóle do zajęcia pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych. Jak również, kto jest właścicielem reklamy, kto ją umieścił w pasie drogowym.
Wbrew zarzutom skargi organ II instancji nie przesądził o tym, że strona skarżąca jest odpowiedzialna za umieszczenie spornej reklamy bez zezwolenia w pasie drogowym. Kwestia ta ma stanowić dopiero przedmiot uzupełniającego postępowania dowodowego.
Wobec powyższego, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.