Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zmian) wymeldował A. W. z pobytu stałego z lokalu przy ulicy C. [...].
W uzasadnieniu wskazał, że A. W. dnia [...] roku dobrowolnie opuścił lokal przy ulicy C. [...] w K. i zamieszkał wraz z żoną i dziećmi w zakupionym mieszkaniu własnościowym przy ulicy K. [...] w K.. Przeprowadzona wizja lokalna potwierdziła, że skarżący nie zamieszkuje w spornym mieszkaniu i odwiedza jedynie matkę M. W. tam zamieszkującą w spornym lokalu. Organ powołał się również na zaświadczenie Komendy Miejskiej Policji w K., z którego wynika, że A. W. pełniący służbę w tejże jednostce otrzymał w 2002 roku pomoc finansową na uzyskanie własnościowego lokalu mieszkalnego, a od 2004 roku pobiera równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Dodatkowo Spółdzielnia Mieszkaniowa potwierdziła, że A. i A. W. są właścicielami lokalu przy ulicy K. [...] w K. od dnia [...] roku oraz że zostali przyjęci w poczet członków spółdzielni w dniu [...] roku i płacą składki czynszu za cztery osoby.
W odwołaniu od przedmiotowej decyzji A. W. wskazał, że został zmuszony do opuszczenia spornego lokalu przez matkę, która uniemożliwiła mu korzystanie z mieszkania przez wymianę zamków w drzwiach wejściowych.
Decyzją z dnia [...] roku, nr [...], Wojewoda na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz. 960 ze zmian), art. 138 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98 poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wymeldowania A. W. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy C. [...] w K..
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zebrany materiał dowodowy potwierdza jedynie, że A. W. odwiedza matkę w spornym lokalu kilka razy w miesiącu, a tym samym jego twierdzenie, iż został zmuszony do jego opuszczenia przez matkę, która wymieniła zamki jest bezzasadne i ma na celu jedynie stworzenie pozoru przesłanki wyłączającej jego zameldowanie. Jednocześnie organ podkreślił, że pozostawione w spornym mieszkaniu rzeczy osobiste bez spełnienia podstawowych funkcji związanych z bytowaniem w tym mieszkaniu nie mogą prowadzić do wniosku, że przesłanka opuszczenia lokalu nie została spełniona, tym bardziej, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że sprawy życiowe A. W. skoncentrowane są w mieszkaniu przy ulicy K. [...], a nie przy ulicy C [...], co potwierdza korespondencja, która w niniejszej sprawie była skutecznie kierowana do A. W. na adres przy ulicy [...]. Taką sytuację potwierdził wyrok Sądu Okręgowego w K. Wydział Cywilny z dnia [...] roku (sygn. akt [...] oddalający apelację od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] roku (sygn. akt [...]) oddalającego powództwo A. W. przeciwko M. W. o przywrócenie posiadania spornego mieszkania.
W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu A. W. powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu wskazując, że organy I i II instancji błędnie oceniły zebrany materiał dowodowy, gdyż gdy brak jest przesłanek do jego wymeldowania z zakwestionowanego lokalu, a całą sprawę rozpatrzono stronniczo i nieobiektywnie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego stałego lub czasowego miejsca pobytu oraz usunięcie niezgodności pomiędzy zapisami w prowadzonej ewidencji ludności, a rzeczywistym miejscem pobytu osób, których dotyczy obowiązek meldunkowy.
Zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy z dnia z 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87 poz. 960 ze zm.) osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Jeżeli obowiązek ten nie zostanie dopełniony, ustawa przewiduje tryb administracyjny wymeldowania, określony w art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy zgodnie, z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W świetle powyższych ustaleń oraz na podstawie materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego Sąd uznał, że organy obu instancji trafnie stwierdziły, iż spełnione zostały przesłanki art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy. Wprawdzie skarżący w trakcie rozprawy administracyjnej stwierdził, iż dnia [...] roku wyprowadził swoją rodzinę do lokalu przy ulicy K[...], a sam nocował do grudnia 2004 roku w mieszkaniu przy ulicy C[...], to należy zwrócić uwagę, że skarżący przyznał, że opłaca czynsz za mieszkanie przy ulicy K[...] i tam prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i dziećmi, co oznacza że tam właśnie skoncentrowane są jego sprawy życiowe.
Tym samym organy administracji zasadnie uznały, że zameldowanie A. W. na pobyt stały w mieszkaniu przy ulicy C [...] stanowi fikcję meldunkową, która nie odzwierciedla rzeczywistości i podlega weryfikacji w drodze decyzji o wymeldowaniu.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że organy ewidencyjne nie są uprawnione do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania w określonym miejscu, i z tego powodu podnoszone przez skarżącego w pismach procesowych kwestie dotyczące spraw własnościowych związanych ze spornym lokalem nie miały znaczenia w niniejszej sprawie administracyjnej.
Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa, a zarzuty podniesione w skardze przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do jej uwzględnienia. Z tych względów skarga podlega oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.).
/-/ B. Koś /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ T.M. Geremek