Uzasadnienie
Pismem z dnia [...].09.2005r. A Spółka z o. o. zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].09.2005r. nr [...]. Orzeczeniem tym organ celny - działając na podstawie art. 2651 i art. 262 Kodeksu celnego - odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia [...].02.2005r., uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].04.2004r. w części dotyczącej wartości celnej i kwoty długu celnego oraz określającej na nowo kwotę tego długu oraz podatku od towarów i usług.
W przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].09.2005r. zawarto pouczenie o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w związku z czym A Spółka z o. o. wniosła skargę na powyższe orzeczenie do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu celnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść wyłącznie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przepis art. 52 § 2 określa natomiast, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie stronie skarżącej przysługiwał od przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].09.2005r. - jako wydanej w I instancji - środek zaskarżenia w postaci odwołania do tego samego organu, zgodnie z art. 262 1 § 1 w zw. z art. 265 1 § 1 Kodeksu celnego. Spółka A zastosowała się co prawda do błędnego pouczenia (zawartego w zaskarżonej decyzji) o przysługującym jej prawie wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, jednakże sąd ten nie może merytorycznie rozpoznać skargi wniesionej bez wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia, albowiem nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu, określony w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (patrz m.in. wyrok NSA z 27.02.1998r., sygn. akt IV SA 792/96, LEX nr 45670 oraz postanowienie NSA z 30.01.1998r., sygn. akt IV SA 641/96, LEX nr 43121).
Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o odrzuceniu skargi.
Należy jednak podkreślić, że błędne pouczenie o właściwym środku zaskarżenia nie może - zgodnie z art. 214 Ordynacji podatkowej (znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie na zasadzie art. 262 Kodeksu celnego) - szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Trzeba wobec tego przyjąć, iż środek prawny wniesiony zgodnie z pouczeniem jest skuteczny, tak jak gdyby został wniesiony zgodnie z prawem. Ponieważ wskutek odmiennej kwalifikacji Sądu w przedmiotowej sprawie zmianie uległ zarówno środek prawny, jak i organ właściwy do jego rozpatrzenia, to należy uznać, że strona dopiero z treści uzasadnienia niniejszego postanowienia uzyskała informację o prawidłowym sposobie zaskarżenia i w związku z tym 14-dniowy termin do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].09.2005r. zacznie biec od momentu uprawomocnienia się postanowienia (zob. postanowienie NSA z 03.09.2002r., SA/Rz 486/01, niepubl. oraz B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2005, s. 792 i B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 329).
/-/ M. Kosewska
T.M.d