Uzasadnienie
K. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, na postanowienie opisane w rubrum. Zaskarżonym postanowieniem zostało utrzymane w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] lipca 2018 r. o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec skarżącej. W skardze został zawarty wniosek o udzielenie zabezpieczenia na czas postępowania, poprzez zawieszenie lub wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, z jednoczesnym uchyleniem dokonanych czynności, w tym również w postaci zajęcia świadczeń skarżącej w ZUS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Przepisy dotyczące tzw. ochrony tymczasowej zostały zawarte w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.). Podstawową zasadą jest ta, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Natomiast sąd może, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., na wniosek strony skarżącej, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd stwierdza, że wniosek zawarty w skardze wykracza poza kognicję sądu administracyjnego. Jednoznaczną intencją skarżącej jest wstrzymanie toczącego się postępowania egzekucyjnego, ale sądy administracyjne nie mają takiego uprawnienia przy rozpoznawaniu, czy postanowienia dotyczące zarzutów są zgodne z prawem. Tym bardziej sądy administracyjne nie mają kompetencji do uchylania dokonanych czynności – jeżeli wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej zostanie uznany za zasadny.
W związku z tym, Sąd potraktował wniosek zawarty w skardze jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o uznaniu zgłoszonych zarzutów, za nieuzasadnione.
Sąd stwierdza, że niemożliwe jest wstrzymanie wykonania postanowienia dotyczącego zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego. Wprawdzie każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, ale nie każdy akt administracyjny podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub konieczność podporządkowania się obowiązkom określonym w tym akcie. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji nie nadają się do wykonania w ww. rozumieniu, zatem nie jest możliwe wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie dotyczące zarzutów na postępowanie egzekucyjne jest aktem, który nie dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków skarżącej.
W szczególności akt dotyczący zarzutów nie nakłada na skarżącą powinności określonego zachowania się. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte wcześniej. Zaskarżone postanowienie nie tworzy po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Jest to wyłącznie akt administracyjny o charakterze proceduralnym, nie wprowadzający w sytuacji prawnej skarżącej zmian, których wystąpieniu można by się przeciwstawić poprzez wstrzymanie wykonania tego postanowienia.
Zaskarżone postanowienie nie podlega zatem wykonaniu, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie jego wykonalności nie może zostać uwzględniony.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.