Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga A. S. (dalej jako strona lub skarżąca) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną [...] lipca 2020 r. nr [...], odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za maj 2020 r.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.
Skarżąca zwróciła się do ZUS [...] z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r., w związku z epidemią COVID-19. Zaskarżoną decyzją Zakład utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2020 r. o odmowie uwzględnienia wniosku o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za okres maj 2020 r. Podstawą odmowy było złożenie wniosku o zwolnienie od opłat po terminie wskazanym w art. 31 zp ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 dalej "ustawa kowidowa") to jest po [...] czerwca 2020 r.
W myśl art. 31zq ust. 7 ustawy kowidowej odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, następuje w drodze decyzji. W art. 31zq ust. 8 cyt. ustawy kowidowej postanowiono zaś, że od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwanej: P.p.s.a.).
Powyższe oznacza, że opisane w ustawie decyzje podlegają kontroli sądu administracyjnego i zalicza się do nich decyzja opisana w sentencji postanowienia. Decyzje takie mieszczą się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 3 P.p.s.a. i stanowią regulację szczególną względem przepisów art. 83 ust. 2 i 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Dalej przyjdzie wskazać, że rozpoznanie przez sąd administracyjny skarg następuje na zasadach określonych w P.p.s.a. W myśl art. 13 § 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zakład Ubezpieczeń Społecznych ma siedzibę w W. (art. 66 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), przez co właściwym miejscowo sądem do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sprawy, o których mowa w art. 31zq ust. 8 ustawy kowidowej nie zostały bowiem wymienione w wydanym na podstawie art. 13 § 3 P.p.s.a. rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1773), które określiło właściwość miejscową sądów administracyjnych ze względu na miejsce zamieszkania strony.
W § 1 pkt 2 rozporządzenia jest bowiem mowa [tylko] o sprawach dotyczących umorzenia, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty należności z tytułu składek, o których mowa w art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W katalogu tym nie mieszczą się sprawy dotyczące zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo i art. 31zq ustawy kowidowej. Powyższe stanowisko wyrażone zostało w tożsamych sprawach w postanowieniach m.in. WSA w Bydgoszczy (postanowienie z dnia I SA/Bd 631/20 z dnia 21 grudnia 2020 r.), WSA w Rzeszowie (postanowienia z dnia 8 grudnia 2020 r. I SA/Rz 753/20, I SA/Rz 754/20, I SA/Rz 779/20, z 3 grudnia 2020 r. I SA/Rz 776/20- orzeczenie prawomocne), WSA w Opolu (postanowienie z dnia 7 grudnia 2020 r. sygn I SA/Op 336/20, I SA/op 335/0 i I SA/Op 334/20— orzeczenia prawomocne).
Z podanych względów, na podstawie art. 59 § 1 i art. 13 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził swoją niewłaściwość i postanowił przekazać sprawę ze skargi A. S. do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.