Uzasadnienie
W. S. wystąpił w dniu 11.05.2007 r. do Urzędu Gminy z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na usunięcie dwóch drzew na działce letniskowej w [... ]. Ze względu na nieusunięcie braków formalnych wniosku Urząd Gminy poinformował W. S. pismem z dnia 20.06.2007 r. – wydanym w trybie art. 64 § 2 kpa – o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania.
W. S. w odpowiedzi na powyższe pismo wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo określone jako "odwołanie", które zostało uznane przez ten organ za zażalenie na nieterminowe załatwienie przez Wójta Gminy sprawy w przedmiocie udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew.
Uznając, iż organ I instancji nie pozostawał w zwłoce w załatwieniu przedmiotowej sprawy (albowiem postępowanie administracyjne nie zostało w ogóle wszczęte ze względu na złożenie niepełnego wniosku) Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem nr [... ] uznało zażalenie – wniesione przez W. S. w trybie art. 37 § 1 kpa – za nieuzasadnione.
Pismem z dnia 29.08.2007 r. W. S. zaskarżył postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.
Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie danej sprawy administracyjnej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie postępowania służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin załatwienia tej sprawy, uznając argumenty zażalenia za uzasadnione (art. 37 § 2 kpa).
Zgodnie z jednolitym stanowiskiem przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie przyjmuje się, iż przepis art. 37 kpa wprowadza odrębny szczególny środek zaskarżenia służący zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Rozpoznanie takiego zażalenia następuje w formie specjalnej czynności nadzorczej – postanowienia, które nie może być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wyczerpanie przez stronę tego rodzaju trybu zażaleniowego warunkuje wprawdzie możliwość wniesienia skargi do sądu, ale chodzi tu wyłącznie o ewentualną skargę na bezczynność organu I instancji, a nie czynności dokonane przez organ wyższego stopnia w zakresie rozpoznania zażalenia (zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 284-285; postanowienie NSA z 17.01.2006 r., I OSK 306/05, LEX nr 196463).
Ze względu na powyższe okoliczności skarga W. S. na postanowienie SKO wydane w przedmiocie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna – na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
/-/M. Górecka
KS D