Uzasadnienie
W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność takiego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Celowość zawieszenia postępowania przez sąd administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu.
Sytuacja z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dotyczy okoliczności, w której występuje zagadnienie prejudycjalne pozostające w bezpośrednim związku z rozpoznawaną sprawą, a sąd nie jest władny samodzielnie tego zagadnienia rozstrzygnąć. W takiej sytuacji zawieszenie postępowania pozostającego w związku ze wspomnianym zagadnieniem wstępnym może okazać się konieczne (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. akt GSK 1249/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W realiach niniejszego przypadku istotne znaczenie ma fakt, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012 r., poz. 1137 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Po 1167/15, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: "Czy przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012r. poz. 1137 ze zm.) w zakresie w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych – jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.)".
Odpowiedź na to pytanie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, gdyż kwestionowany przepis był podstawą prawną zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym Sąd postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia przez TK opisanego powyżej zagadnienia prawnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd wydał orzeczenie, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.