Uzasadnienie
Skarżący, A. K., wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Wnioskodawca oświadczył, iż nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie posiada żadnego majątku, ani w postaci nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych, a nadto nie posiada żadnych źródeł dochodu, jest bezrobotnym. Utrzymuje się z zasiłku celowego z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Wyjaśnił także, iż zamieszkuje na zapleczu sklepu i go pilnuje. Nie ma wody i prądu, które zostały odcięte, a kwoty otrzymywane z MOPR pokrywają około 1/5 kwot niezbędnych Skarżącemu na lekarstwa. W załączeniu do przedmiotowego wniosku Skarżący przedłożył wykaz pomocy otrzymanej z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w okresie od 1 czerwca 2008 roku do 22 lutego 2010 roku.
Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych w aktach administracyjnych.
Strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych – art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.).
Odnosząc się do żądania wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wyjaśnić należy, że strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczania tych kosztów – art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.).
Skarżący, z mocy prawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych od skargi na decyzję odmawiającą umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. W tej części, tj. w zakresie zwolnienia od opłat sądowych i wydatków (art. 211-art. 213 p.p.s.a.), żądanie wniosku jest bezprzedmiotowe. Dlatego, bez względu na sytuację majątkową i rodzinną Wnioskodawcy, należało odmówić przyznania prawa pomocy (art. 258 §2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit d p.p.s.a.).
Stosowanie do art. 245 §3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sytuacja majątkowa i rodzinna Skarżącego usprawiedliwia twierdzenie, iż należy on do grona osób najuboższych. Wnioskodawca nie osiąga żadnych dochodów i nie posiada majątku. W konsekwencji pokrycie kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru nie jest możliwe w jego sytuacji bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Tym samym, dla zapewnienia realizacji prawa do sądu, konieczne okazało się uwzględnienie żądania w zakresie ustanowienia adwokata.
Stwierdzając, że odmowa przyznania prawa pomocy spowodowałby ograniczenia w realizacji prawa do sądu, na podstawie art. 246 §1 pkt 2 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 w związku z 239 §pkt 1 lit. d ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.
/-/ Sebastian Michalski