Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30.05.2011 r. Burmistrz na podstawie art. 21 § 1 pkt. 2, § 5 i 207, 210, 254 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 – 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844) ustalił P. i M. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2011 rok w kwocie 102,00 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m. in., że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegał budynek mieszkalny (81,37 m kw.) oraz pozostałe grunty (247 m kw.).
W odwołaniu od tej decyzji strony stwierdziły, iż nie została ona doręczona oddzielnie obu podatnikom – w tym M. Wniesiono o uchylenie decyzji
" jako niekompletnej i pomijającej istotne fakty dla podatników".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 sierpnia 2011 roku decyzję organu I instancji utrzymało w mocy.
W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, iż osoba podatnika i przedmiot opodatkowania (wielkość powierzchni nieruchomości) są ustalane ze pomocą wpisów do księgi wieczystej i odpowiednich rejestrów. Wypis z ewidencji gruntów prowadzony przez starostwo jest podstawą dla dokonywania wymiaru podatku od nieruchomości. W niniejszej sprawie oparto się o dane Starosty oraz dane zawarte w informacji podatników o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W aktach sprawy znajdują się ponadto dwa zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji kierowane odrębnie do P i M. W skardze na decyzję podatnicy podnieśli, iż nie zgadzają się z jej treścią. Wskazano, iż przy kwalifikowaniu gruntów do określenia podatku od nieruchomości organy nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń faktycznych, gdyż związane są odpowiednimi danymi z ewidencji. Ewidencja zawiera szereg nieścisłości i błędów.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga okazała się nieuzasadniona.
Informacje o osobie podatnika i przedmiotach opodatkowania organ ustala na podstawie ewidencji podatkowej nieruchomości, zawierającej dane wynikające m. in. z ksiąg wieczystych oraz z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. – Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków.
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa ewidencja gruntów i budynków stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, i w przypadku, gdy dane podawane przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów winny mieć zapisy wynikające z ewidencji. Dane zawarte w ewidencji mają bowiem walor dokumentu urzędowego określonego w art. 194 Ordynacji podatkowej, a ponieważ podważenie tych zapisów jest możliwe jedynie w toku odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przed właściwymi organami, dokonywanie takich zmian w danym postępowaniu podatkowym jest niedopuszczalne. Skoro zatem podatnik chce kwestionować dokument urzędowy (dane z ewidencji) to powinien wszcząć odrębną procedurę w celu jego zmiany (wyrok WSA w Gdańsku z 07.10.2008 r., I S.A./Gd 489/08, lex nr 497599; wyrok NSA z 15.04.2008 r., II FSK 372/07, lex nr 490966; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 26.03.2009 r., I S.A./Go 43/09, lex nr 512080 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 15.03.2006 r., I S.A./Gd 348/04, FK 2008/3/75).
Jedynie w wyjątkowych przypadkach dane z ewidencji gruntów mogą być zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu urzędowego, zawierającego aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania lub podatnika (wyrok WSA w Warszawie z 24.11.2006 r., III S.A./Wa 2394/06, lex nr 298133).
Strony nabyły na podstawie umowy notarialnej o dożywocie z dnia 2 grudnia 2010 r. sporny lokal o powierzchni użytkowej 81,37 m kw. wraz z udziałem 8137/59614 części we współwłasności nieruchomości położonej w N. – działka ewidencyjna numer... o powierzchni 0.18.10 ha. Zmiana oznaczenia właścicieli nieruchomości została dokonana w ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez Starostę (zob. pismo z dnia 31.01.2011 r. – k. 1 akt administracyjnych). W informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych strony podały jako przedmiot opodatkowania – powierzchnię budynków – 81,37 m kw. oraz pozostałe grunty – 247 m kw.
Powyższe dane stanowiły w ocenie Sądu prawidłową podstawę do określenia wysokości zobowiązania podatkowego od spornej nieruchomości za 2011 r. Strony skarżące podważały zasadność ustaleń faktycznych w sprawie kwestionując dane zawarte w ewidencji, jednakże nie podały żadnych szczegółów dotyczących tych kwestii. Ponadto – jak już powyżej wskazano – organ podatkowy jest związany danymi pochodzącymi z ewidencji, nie może ponadto dokonywać w toku postępowania podatkowego samodzielnych ustaleń w zakresie prawidłowości wpisów dokonywanych w księgach wieczystych, gdyż jest to wyłączne uprawnienie sądów powszechnych.
Dodatkowo, nie będąc związanym zarzutami skargi, Sąd badał prawidłowość obliczenia przedmiotowego podatku i stwierdził, iż został on naliczony zgodnie z obowiązującymi stawkami podatku od nieruchomości w oparciu o uchwałę Nr LII 536/10 Rady Miejskiej Ś. z dnia 30 września 2010r. w sprawie wysokości stawek od nieruchomości na obszarze Gminy Ś. na 2011 rok (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2010r. Nr 232, poz. 4335, ze zm.).
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z przepisami prawa w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie wiążących danych z ewidencji jako dokumentu urzędowego, danych z księgi wieczystej nieruchomości oraz informacji uzyskanych od samych podatników.
Decyzja I instancji została doręczono prawidłowo każdemu podatnikowi odrębnie, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru.
Wskazać należy ponadto, iż orzecznictwo sądowe powoływane w skardze (wyrok NSA z 27.05.2008, sygn. II FSK 483/07 oraz WSA we Wrocławiu z 17.01.2008, sygn. I SA/Wr 1440/07) nie miało bezpośredniego związku z przedmiotem niniejszej sprawy.
Ze względu na powyższe okoliczności Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).