Uzasadnienie
Syng. akt III SA/Po 761/05
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i § 2, art. 239 - ustawy z dnia 29 sierpnia 1947 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 z 1997 r. poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 254 § 2, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t. j. Dz. U. Nr 75 z 2001 r. poz. 802 ze zm.), art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 86 poz. 960 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623) stwierdził niedopuszczalność zażalenia z dnia [...] na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...].
Organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] I.H. został obciążony kosztami postępowania celnego w kwocie [...] złotych - z tytułu rządowego tłumaczenia pisma władz chińskich z dnia 21 października 2003 r. Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie radca prawny B.F. Z uwagi na treść art. 254 § 2 kodeksu celnego, nakładający na przedstawiciela strony obowiązek dołączenia do akt oryginału lub urzędowo potwierdzonego odpisu pełnomocnictwa oraz urzędowy obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o opłacie skarbowej wezwano radcę prawnego B.F. do nadesłania w terminie 7 dni wymaganego upoważnienia oraz o opłatę skarbową. Ponieważ wezwanie pozostało bez odpowiedzi dało to podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Celnej.. Wyjaśniła, że pismem z dnia 3 grudnia 2004 r. przedłożone zostało pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania strony przed Naczelnikiem Urzędu Celnego. Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy w momencie stwierdzenia, że przed organem drugiej instancji nie występuje pełnomocnik strony, zatem wszelkie pisma kierować bezpośrednio na adres strony, a w momencie stwierdzenia, że zażalenie wniosła osoba nieposiadająca legitymacji czynnej do dokonania czynności organu winien wezwać skarżącego do podpisania zażalenia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zażalenie z dnia [...] na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego obciążające stronę kosztami postępowania celnego w kwocie [...] złotych wniósł radca prawny B.F, w którym to zażaleniu podpisując je oświadczył, iż działa w imieniu i na rzecz strony -I.H. Wraz z zażaleniem nie został przedłożony do akt przez pełnomocnika oryginał lub urzędowo poświadczony odpis upoważnienia, a w sytuacji gdy upoważnienie zostało udzielone radcy prawnemu odpis upoważnienia uwierzytelniony przez samego radcę prawnego.
Zasadnie zatem organ odwoławczy, aby stwierdzić, czy w niniejszej sprawie zażalenie zostało wniesione przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, zwrócił się do radcy prawnego B.F. o uzupełnienie braku formalnego zażalenia poprzez przedłożenie w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma pełnomocnictwa udzielonego przez I.H., w którym to pełnomocnictwie należało określić rodzaj udzielonego przedstawicielstwa oraz zakres czynności.
Zgodnie bowiem z art. 254 § 1 i § 2 kodeksu celnego organ może żądać od przedstawiciela pisemnego upoważnienia, określającego rodzaj udzielonego przedstawicielstwa oraz zakres czynności, do których jest upoważniony. Obowiązkiem przedstawiciela jest dołączenie do akt oryginału lub odpisu upoważnienia. Prawidłowo organ celny przyjął, iż pismo strony z dnia 3 grudnia 2004 r. skierowane do Naczelnika Urzędu Celnego informujące organ pierwszej instancji iż ustanowiła pełnomocnika w osobie radcy prawnego B.F. nie jest spełnieniem wymogów określonych w art. 254 § 1 i § 2 kodeksu celnego. Obowiązek przedłożenia stosownego pełnomocnictwa, z którego będzie wynikał jego zakres podmiotowy i przedmiotowy ciąży na pełnomocniku strony. Nieuzupełnienie braku formalnego zażalenia w sposób wskazany w piśmie z dnia 5 kwietnia 2005 r., doręczonym w dniu 13 kwietnia 2005 r. zdaniem Sądu dawało organowi odwoławczemu podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - zgodnie z dyspozycją art. 228 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej.
Bezpodstawnym jest zarzut skargi, iż organ celny w zaistniałej sytuacji winien wezwać samą stronę do podpisania zażalenia. Obowiązek taki ciążyłby na organie celnym w przypadku stwierdzenia wniesienia zażalenia przez osobę nieuprawnioną do pełnienia czynności przedstawiciela, tj. osobę inną niż wskazane w art. 253 § 2 pkt 1 kodeksu celnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) o oddaleniu skargi.
/-/ M. Kosewska /-/ B. Koś /-/ B. Sokołowska
KS d